چكيده
سازمان ها امروزه دريافته اند كه دانش يكي از مهمترين و بارزترين شاخص هاي ماندگار ي در دنياي رقابتي است. لذا بيش از هرچيز كاركنان به عنوان صاحبان دانش و مهمترين سرمايه ي سازماني مورد توجه قرار گرفته اند.ديريت دانش به عنوان ابزاري كه ميتواند دانش موجود را گرداوري كرده،نظم و پويايي بخشيده ودر كل سازمان اشاعه دهد اهميت يافته است. اما تجربه بسياري از سازمان ها در مورد مديريت دانش به شكست انجاميده است.
