17369پ

كارشناسي ارشد

زبانشناسي همگاني

مركز تهران جنوب

1391

24/12/1391

خوب

152ص

مدرس خياباني، شهرام

سمايي،مهدي

152-140ص

دانشگاه پيام نور /مركز تهران جنوب

پايان نامه ي حاضر با هدف بررسي فعل مركب در كتاب هاي درسي زبان فارسي ايران انجام شده است. در اين پژوهش با رويكرد آماري به اين مقوله ي زباني نگريسته شده و ابزار سنجش و معيار تشخيص جديدي براي شناخت فعل مركب ارائه شده است. اين پايان نامه در قالب نظريه ي زبان شناسي پيكره¬اي انجام شده است؛ بر اين اساس تعداد 14 فعل گروهي كه در كتاب هاي درسي براي شناخت فعل مركب نمونه آورده شده بود، مبناي مطالعه قرار گرفت و تمام نمادهاي صورت هاي مختلف صرفي اين 14 فعل گروهي از يك پيكره ي زباني استخراج شد. پس از آن فاصله ي جزء غير فعلي از جزء فعلي شمارش و بر مبناي چرچ و ديگران( 1991) ميانگين و واريانس اين فاصله محاسبه شد. بر اساس نتايج بدست آمده؛ فعل هاي گروهي كه واريانس فاصله¬ي جزء غير فعلي از جزء فعلي صفر داشتند، در طبقه ي تركيب( فعل گروهي گسترش ناپذير) قرار مي گيرند. واريانس بين صفر و يك نشان دهنده ي تمايل دو جزء فعل گروهي به تركيب( فعل گروهي گسترش پذير) و واريانس بالاتر از يك نشان دهنده ي عدم وجود رابطه ي تركيب بين سازه ي غير فعلي و سازه ي فعلي (توالي آزاد) است.

19/08/1393

23460