پ.م.309

كارشناسي ارشد

مديريت دولتي

پيام نورشيراز

1393

31/04/1393

نيك كار، مليحه

محمد حسين كماني

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي رابطه مديريت زمان و بهره‏وري با نقش واسطه‏اي فرسودگي شغلي در كاركنان دانشگاه پيام نور استان فارس است. جامعه آماري پژوهش، كليه كاركنان اداري از مراكزي از استان فارس است كه بيش از 15 سال سابقه تاسيس دارند و شامل 340 نفر مي‏باشند. تعداد نمونه بر اساس فرمول كوكران 117 نفر است كه اين تعداد با استفاده از روش نمونه‏گيري تصادفي انتخاب شدند. به منظور جمع‏آوري داده‏ها از 3 پرسشنامه استاندارد استفاده شد: 1.پرسشنامه مديريت زمان مكن جهت سنجش ابعاد شش‏گانه مديريت زمان، 2. پرسشنامه ماسلاچ جهت سنجش فرسودگي شغلي، 3. پرسشنامه اچيو جهت سنجش ميزان بهره‏وري. بدين منظور از روش همبستگي استفاده شده و براي تجزيه و تحليل داده ها از دو نرم افزار SPSS و ليزرل استفاده شد. تجزيه و تحليل داده‏ها در دو بخش انجام شده است: در بخش آمار توصيفي كه از جداول فراواني، شاخص‏هايي نظير حداقل، حداكثر، ميانگين و انحراف معيار و در بخش آمار استنباطي از آزمون‏‏هاي ضريب همبستگي پيرسون، رگرسيون چندگانه و آزمون تحليل واريانس استفاده شده است. نتايج تحقيق نشان داد كه بين مديريت زمان و ابعاد آن (هدف‏گذاري، اولويت‏بندي اهداف و فعاليت‏ها، برنامهِ‏ريزي عملياتي، تفويض اختيار، مديريت ارتباطات و مديريت جلسات) با بهره‏وري رابطه مثبت و معناداري وجود دارد. همچنين تمام ابعاد مديريت زمان به جز مديريت جلسات رابطه منفي و معناداري با فرسودگي شغلي دارند و در نهايت اين‏كه مديريت زمان به وسيله دو بعد فرسودگي شغلي ( خستگي عاطفي و مسخ شخصيت ) بر بهره‏وري تاثير مي‏گذارد كه در اين رابطه بعد كاهش عملكرد شغلي هيچ نقشي ندارد.

23299