16879پ

Survey of Condition the De Facto States in Public International Law

كارشناسي ارشد

حقوق

مركز تهران جنوب

1392

1392/02/18

خبلي خوب

198ص

شريفي طرازكوهي، حسين

بابايي، مجتبي

186-196ص

International law, De facto state, Secession, Independence and Recognition

دانشگاه پيام نور، مركز تهران جنوب

جدايي‌طلبي پديده اي روبه گسترش است و شاهد آن افزايش حدود چهل كشور از سال 1990 تا به امروز است. ولي بر خلاف اهميتش اين مسئله به طور جامع در حقوق بين‌الملل قاعده‌مند نشده است. با اين وجود قواعدي مانند معاهده‌ي هلسينكي مبني بر ممنوعيت جدايي، مفاد اعلاميه‌هاي استقلال، قطعنامه‌هاي شوراي امنيت درباره رودزيا و آفريقاي جنوبيو هم‌چنين آراي دادگاه‌هاي بين‌المللي از جمله منابع مهم در اين حوزه مي‌باشند. از طرفي جدايي‌طلبي و تلاش بعضي از گروه‌هاي اقليت در كشورهاي مختلف براي جدا شدن، هميشه مسئله‌اي حساس و چالش برانگيز براي جامعه‌ي بين‌المللي مي‌باشد. با توجه به اينكه در جغرافياي سياسي امروز تعداد كمي از دولت‌ها از همگوني فرهنگي، مذهبي، قومي و ... برخوردار هستند، موضوع جدايي‌طلبي از اهميت مضاعفي بر خوردار مي‌گردد. بايد توجه داشت كه جدايي‌طلبي از گذشته وجود داشته است اما پس از پايان جنگ سرد، وارد مرحله ي تازه اي شده است؛ به گونه‌اي كه مي‌توان آن را نقطه عطفي براي جدايي‌طلبي دانست.اين پايان‌نامه،درصددبررسي وضعيت دولت‌هاي برخوردار از شناساييDe Facto ، با تمركز به اعلام استقلال كوزوو و شناسايي آن از سوي تعداد زيادي از دولت هاي جهان به خصوص كشورهاي عضو اتحاديه اروپا، و همچنين استقلال آبخازيا و عدم شناسايي آنها از سوي اكثر قريب به اتفاق دولت هاي جهان دارد. انگيزه و هدف اين پايان نامه صرفا بررسي مشروعيت و يا عدم مشروعيت ادعاهاي گروهاي مختلف در كشورهاي گوناگون در مورد مسائل مربوط به جدايي‌طلبي نيست. بلكه اين پژوهش در پي يافتن گزاره‌هاي حقوقي در حقوق بين‌الملل معاصر در ارتباط با موضوع جدايي‌طلبي و در امتداد آن شناسايي از سوي ساير كشورها با تمركز بر شناسايي De Factoاست. اين گزاره ها مي تواند از حوزه هاي مختلفي مانند حقوق بشر، حقوق بين‌الملل معاهدات و حقوق مسئوليت بين‌المللي باشد. هم چنين مشخص نمودن وضعيت دولت هاي برخوردار از اين وضعيت در محدوده اصول و قواعد فعلي حقوق بين‌الملل از ديگر اهداف اين بررسي است.

1393/07/26

23044