16763پ

كارشناسي ارشد

روان شناسي عمومي

مركز تهران جنوب

1392

1393/10/17

عالي

119ص

خرم آبادي، يدالله

تقي زاده، محمد احسان

112-116ص

دانشگاه پيام نور/ مركز تهران جنوب

هدف اصلي اين پژوهش اثربخشي آموزش مهارتهاي زندگي بر كاهش عوامل خطرساز در دانش آموزان پسر در معرض خطر بوده است. در اين تحقيق دو گروه آزمايش و كنترل شركت نمودند و در وضعيت نگرش به مصرف مواد، احساس افسردگي، جرأت مندي، خودكنترلي و هيجان خواهي مورد مقايسه قرار گرفته اند. روش اين پژوهش نيمه آزمايشي است و گروه آزمايش طي 8 جلسه تحت آموزش مهارت هاي زندگي قرار گرفته اند. جامعه مورد نظر در اين پژوهش شامل كليه دانش آموزان پسر پايه سوم متوسطه در معرض خطر كه تعداد آنها در حدود 400 نفر برآورد شده است. تعداد 50 نفر (گروه آزمايش 25 نفر، گروه شاهد 25 نفر) از آنان به عنوان نمونه آماري تحقيق و از طريق روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزار اصلي پژوهش، پرسشنامه عوامل خطرساز و حفاظت كننده مصرف مواد محمدخاني(1389) بود. براي آزمون فرضيه¬هاي پژوهش از آزمون تحليل كوواريانس چند متغيره MANCOVA استفاده شده است. مهمترين نتايج تحقيق عبارتند از: آموزش مهارتهاي زندگي موجب شده است تا نوع نگرش دانش آموزان در معرض خطر نسبت به مصرف مواد مخدر به طور معناداري تغيير يابد، ميزان احساس افسردگي در دانش آموزان در معرض خطر به طور معناداري كاهش بيابد، مشكلات دانش آموزان پسر در زمينه جرأت مندي و خودكنترلي كاهش يابد و همچنين از ميزان هيجان خواهي دانش آموزان پسر به طور معناداري كاسته شود و بطور كلي، اين نتيجه بدست آمد كه آموزش مهارتهاي زندگي موجب كاهش اثرات عوامل خطرساز در دانش آموزان پسر در معرض خطر در شهر كبودراهنگ گرديده است

1393/07/16

22938