16773پ

كارشناسي ارشد

تاريخ

دانشگاه پيام نور

1392

25/10/1392

عالي

132ص

علي‏صوفي، عليرضا

رحمانيان، داريوش

132-124ص

موذني، علي , عنوان , دانشگاه پيام نور/ تهران جنوب

شكنجه يكي از پديده‏هاي تاريخي است كه در طول تاريخ عموماً از سوي حكومت‏ها براي تنبيه و مجازات برهم‏زنندگان نظم جامعه و يا مخالفين سياسي مورد استفاده قرار مي‏گرفت. در تاريخ ايران اين پديده در شكل‏هايي گوناگون رواج داشت. به نظر مي‏رسد با روي كار آمدن حكومت پهلوي تغييراتي در شكل اعمال شكنجه به وجود آمد. در اين پزوهش تلاش شده است تا با استفاده از روشتحقيقكتابخانه‏ايواسناديوباتكيهبرمنابعتاريخيموجود در اين زمينه از جمله كتاب‏هاي خاطرات مبارزان سياسي، آرشيو مركز اسناد انقلاب اسلامي، نوارهاي كاست مصاحبه با مبارزان سياسي (موجود در مركز تاريخ شفاهي حوزۀ هنري انقلاب اسلامي) و روزنامه‏هاي دوران پهلوي به بررسي الگوهاي شكنجه مخالفان سياسي در دورۀ پهلوي پيش و پس از تأسيس ساواك بپردازيم. بدين منظور از الگوي نظري فرانسوا سيروني در خصوص طبقه‏بندي شكنجه براي تحليل الگوهاي شكنجه در دو دورۀ مورد بررسي استفاده كرده‏ايم. نتايج تحقيق نشان مي‏دهد كه در دورۀ پهلوي تا پيش از تأسيس ساواك غالباً از شكنجه‏هاي مبتني بر الگوي محروميت به ويژه حبس مجرد استفاده مي‏شد و در دورۀ دوم، يعني پس از تأسيس ساواك، غالباً شكنجه‏هاي مبتني بر از الگوي زجر (خشونت‏هاي جسمي) به كار گرفته مي‏شد.

فصل اول: كليات. فصل دوم: تعريف مفاهيم پژوهش و چهارچوب نظري. فصل سوم: بررسي الگوهاي شكنجه در حكومت پهلوي.

22200