7312

سهيل عميد

كارشناسي ارشد

فلسفه (گرايش اخلاق )

پيام نور , كتابخانه مركزي دانشگاه پيام نور

1390

112ص

علم الهدي، سيدعلي

اژدر، عليرضا

111-109ص

پ عميد، سهيل , ع

اين مقاله به بررسي تطبيقي رابطه دين و اخلاق ميان فلسفه باركلي و فلسفه غزالي پرداخته است .غزالي به عنوان انديشمند اشعري مسلك با ملاك حسن و قبح فعل اختياري انسان را مطابق با فرامين الهي مي شمارد و قائل به حسن و قبح شرعي است ، اعتقاد غزالي بر اينست كه اخلاق گرايي ديني است نه دنيوي .باركلي بر اين باور است كه مباني اخلاقي از ديانت متمايز و جدا نمي باشد و اخلاق و ديانت به هم وابستگي و پيوستگي دارند .باركلي معتقد است كه مي توان اخلاق را همچون رياضيات برهاني و قاعده مند نمود .او رد نظريه حس اخلاقي را اظهار نمود و عامل عقل و نقش ارزنده آن در زندگي اخلاقي را تاكيد كرد .باركلي براي رهانيدن يا بازگردانيدن اصول و مباني رويكرد ديني و نجات جهان بيني و سپس خود دين درتلاش بوده است .او قائل به جوهر مادي نيست زيرا باعث تباهي اخلاق انسان مي شود .يكي از شباهت هاي باركلي و غزالي در تلاش براي زنده كردن مفاهيم ديني و برگشت تعقل و فلسفه به روش غيرمادي و ديني مي باشد .باركلي و غزالي در حسن و قبح با هم اختلاف نظر دارند، باركلي معتقد بود چون حسن و قبح ذاتي است و با عقل قابل تشخيص و عقلاني است و در افعال انساني فاعل بلاواسطه را خود انسان مي داند و لذا بر اين باور است كه گناهكار مستحق كيفر است و اراده الهي در طول اراده ي انساني است

فصل اول : كليات تحقيق . فصل دوم : رابطه دين و اخلاق از ديدگاه امام محمد غزالي . فصل سوم : رابطه ي دين واخلاق از نظر باركلي . فصل چهارم : مقايسه آراء غزالي و باركلي نتيجه گيري

2931/20/82

7312پ

1

21156