7011

سميه ربيعي

پيام نور , كتابخانه مركزي دانشگاه پيام نور

127ص

ضيائي

شيخ رضايي

125-121ص

پ ربيعي ، سميه , ع

اين رساله توسعا به واقع گرايي اخلاقي ، كه يكي از مهمترين مباحث مطروح در فرا اخلاق است ، مي پردازد .اصطلاح واقع گرايي در معاني متفاوتي به كار رفته و در حوزه هاي مختلف وجودشناسي ، معرفت شناسي و دلالت شناسي كاربرد دارد .اين نوشتار صرفا واقع گرايي را از منظر وجود شناسانه بررسي مي كند .واقعگرايي در حوزه اخلاق به رويكردي اطلاق مي شود كه خاصه هاي سبك اخلاقي را خصوصيات واقعي امور يا افعال و جزئي از اثاثه عالم خارج مي داند و بر آن است كه پاسخ پرسش هاي اخلاقي مستقل از ما و انديشه ما درباره آنهاست .بنا بر اين ديدگاه نظريات اخلاقي باورهايي هستند كه صدق يا كذب آنها را مي توان براساس اموري در جهان پيرامون تعيين كرد و پاسخ صحيح به مسائل اخلاقي " در گرو كشف ارزشي است كه از قبل در عالم خارج و جود داشته است ."اين نگرش ، كه در آن ارزش هاي اخلاقي صحيح به جاي جعل بايد كشف شوند، در نهايت ايده واقعگرايي اخلاقي را در پي خواهد داشت ، كه واقعيت هاي اخلاقي را موجود و آنها را مستقل از هرگونه تصميم گيري و داوري اخلاقي مي داند و معتقد است كه رسيدن به صدق و كذب آنها نيز از همين طريق امكان پذير خواهد بود .هدف نيز در اين رويكرد رسيدن به اين حقايق اخلاقي است .به بياني ديگر، واقعگرايي اخلاقي آراء اخلاقي را صدق و كذب پذير و معرفت بخش مي داند و گزاره هاي اخلاقي را حاكي از واقعيتي در عالم خارج مي داند، نه اينكه آنها تنها گزاره هايي بيانگر احساسات و عواطف ما باشند

فصل اول : كليات . فصل دوم : آشنايي با شاخه هاي مختلف اخلاق تحليلي . فصل سوم : طبيعت گرايي و نقدي بر آن . فصل چهارم : بررسي آراء مك داول و پاسخ او به مكي

1931/21/22

7011پ

1

20850