6851

حسين سرتيپي

دكتري

حقوق بين الملل

پيام نور , كتابخانه مركزي دانشگاه پيام نور

1391

438ص

حجت زاده ، عليرضا

شريفي طرازكوهي ، حسين Ý سواري، حسن

438-428

پ سرتيپي ، حسين , ع

عصر كنوني را قبل از اينكه عصر تكنولوژي و تحولات بدانيم ، مي بايستي دوره بروز مفاهيم جديد در حقوق بين الملل دانست .تغيير مقتضيات جامعه بين المللي منجر به ايجاد و يا اصلاح مفاهيمي در اين عرصه شده است .از جمله مي توان به تحول در موضوع امنيت ، تامين و يا تهديد آن از طريق فناوري هاي جديدي چون هسته اي اشاره نمود .در گذشته امنيت هسته اي در معناي خاص بيشتر با مقوله ايمني هسته اي قرين بوده است .لكن در حال حاضر در برگيرنده عناصري، از جمله خلع سلاح هسته اي، كنترل تسليحات هسته اي، منع جامع آزمايش هاي هسته اي، بازدارندگي هسته اي و نيز تروريسم هسته اي بوده ، كه هريك داراي پيشينه ي تاريخي مجزايي است .ادبيات حقوقي موجود نيز در اين حوزه به صورت مبسوط داراي اثر بوده و بدين لحاظ هريك از اين عناصر از غناي بالايي در منابع حقوق بين الملل برخوردار مي باشند .بررسي هريك از اين حوزه ها، به شكل همسو، همگرا و يا متعارض در حوزه هاي نظري و عملي به ذهن متبادر ساخته به نحوي كه به غير از نگاهي جامع و توامان نمي توان خلاء هاي مشاهده شده را توجيه و يا در مسير منطقي صحيحي تفسير نمود .جداي از اين موضوع ، شناسايي رويكرد جديد در رژيم سازي حقوقي بين المللي از طريق گذر از شيوه هاي سنتي به روندهاي نوظهوري چون اعمال صلاحيت هاي عام قانونگذاري از سوي شوراي امنيت سازمان ملل متحد، بر پيچيدگي چنين كلاف بهم تنيده ايي افزوده است .اقداماتي كه در حوزه افزايش سطح و عمق سازوكارهاي نظارتي بر نظام هاي عدم اشاعه هسته اي در قالب قطعنامه هايي نظير قطعنامه 0451 شوراي امنيت سازمان ملل متحد و يا ايجاد بانك هاي سوخت هسته اي بر مبناي مصوبات نشست هاي عمومي آژانس بين المللي انرژي اتمي صورت پذيرفته ، تغيير رويكرد حقوقي بين المللي در اين حوزه را نمايان نموده است .شناسايي روندهاي پيشين و درك صحيح مسير حركت جامعه بين الملل در حوزه حقوقي در آينده ، مورد تمركز ويژه اين پژوهش قرار گرفته است .عناصر پنجگانه حقوق امنيت هسته اي بر مبناي منابع شناخته شده حقوق بين الملل اعم از عرف هاي موجود و نيز معاهدات چندجانبه و قانون ساز، در سطوح منطقه اي، بين المللي و در بعضي موارد، دوجانبه مورد تدقيق قرار گرفته است .رويه اتخاذي از سوي كشورها در صحنه نهادها و سازمان هاي بين المللي و نيز ميزان تاثيرگذاري و تاثيرپذيري سازمان هاي بين المللي با تمركز بر سازمان ملل متحد، در اين فرايند، بررسي شده است .مبرهن است كه روند جديد كه خود آغازي بر حياتي نو و متفاوت در حوزه امنيت هسته اي تلقي مي گردد، همانند رويه حقوقي تبعيض آميز گذشته ، درصدد تضييق و تحديد حقوق ندارها در دستيابي به تكنولوژي و فن آوري هسته اي در پوشش تامين امنيت بين المللي بوده و هيچ گام عملي را در محو سلاح هاي هسته اي پيشنهاد نمي نمايد .سردادن شعار عدم تحقق اهداف نظام عدم اشاعه از سوي برخي از كشورها در صحنه بين المللي ، گامي در جهت توجيه روندهاي نوظهور فعلي بوده و بدين جهت است كه شناسايي سازوكارهاي اجراي چنين ايده هايي در حقوق بين الملل مدرن از ضروريات غيرقابل انكار است .در اين پژوهش سعي بر اين بوده تا بتوان از لابلاي اسناد و منابع حقوق بين الملل به نحوي صحيح و واقع بينانه روند مزبور بررسي و بتوان در جهت بالابردن غنا و ظرفيت هاي موجود در ادبيات حقوق بين الملل در اين حوزه گام برداشت

بخش اول : رژيم حقوقي نظام عدم اشاعه . بخش دوم : شرايط بكارگيري، منع و موانع دستيابي به سلاح هسته اي. بخش سوم : نتيجه گيري نهايي

1931/01/82

6851پ

1

20616