پ . الف . 14

كارشناسي ارشد

ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور شيراز , 1

88-1387

285ص .

ليلا اميني

مهدي خير انديش

كتابنامه :285-280

ع

مثنوي يكي از قالب هاي مهم و با ظرفيت و تجلي گاه عرفان در شعر فارسي است كه تمامي مفاهيم عرفاني و صوفيانه را در خود مي گنجاند Ý در اين قالب ، شاعر مجالي مناسب براي بيان افكار ، عقايد و مقاصد معنوي و عرفاني دارد. بي ترديد شاهكار مثنوي هاي عرفاني و اثرجاويدان در اين زمينه ، مثنوي معنوي مولانا جلال الدين محمد است و نمونه ي عالي تفكر عرفاني و انديشه ي عالي بشري به ص مثنوي معروف شده است Ý مثنوي سرايي عرفاني بعد از مولانا نيز ادامه داشته ، همچنان ادامه دارد و شمار اين گونه مثنوي ها كه بعضي به چاپ رسيده و بعضي به صورت نسخه هاي خطي باقي مانده ، بسيار است . يكي از اين آثار گرانقدر ، كتاب ص مثنوي طاقديس تاليف عالم بزرگوار ، ملا احمد نراقي است . اين اثرهمچون قمري گرد خورشيد عالمتاب مثنوي گشته و تا حدود زيادي به آن نزديك شده و تاثير پذيرفته است .در اين پژوهش ، پس از بررسي اجمالي عرفان و تصوف و شرح زندگي مولانا جلال الدين و ملا احمد نراقي ، براي دريافت ميزان تاثير ، دو اثر از لحاظ سبك و ساختار ظاهري و معنايي و مفاهيم و مباني عرفاني و جهان بيني كلي با يكديگر مقايسه شده اند به اميد آن كه اين تلاش ناچيز به مصداق ص بحر در كوزه توانسته باشدزمينه اي براي آشنايي بيشتربا مفاهيم عميق مثنوي معنوي گرددÝ همچنين اثر عرفاني يك عالم شيعي را از گمنامي خارج ساخته ، موجب بهره مندي افراد جامعه از چنين اثر گران سنگي شود .

7831/11/12

118پ

1

12