8774پ

دكتري

زبان شناسي همگاني

دانشگاه پيام نور

1393

31/03/1393

عالي

220ص

محمد ابراهيمي جهرمي، زينب

روشن،بلقيس؛ بابا محمودي، فرهنگ

218-209ص

208-202ص

سلمانيان، بهار , عنوان , دانشگاه پيام نور/ مركز تحصيلات تكميلي

مهارتهاي ارتباط كلامي در گفتگوي پزشك و بيمار در مشاوره و معاينه نقش تعيين كننده اي در تشخيص و درمان بيماري دارد. با اين حال تاكنون بيشتر توجهات به نتايج روشهاي آزمايشگاهي و فيزيكي معطوف شده است. در اين مطالعه بر آن شديم تا با تحليل گفتگوي پزشك و بيمار،آن را به روشي مبتني براصول علمي توصيف نماييم. بدين منظور پاره گفتارهاي 101 بيمار با 26 پزشك بر اساس "سبك پاسخ گويي كلامي" استايلز طبقه بندي و كدگذاري گرديد و مورد ارزيابي قرار گرفت. تعداد كل پاره-گفتار هاي به كار گرفته شده توسط پزشك و بيمار 12998 پاره گفتار بود كه سهم پزشك 7789(%34/56) و سهم بيمار 5211 (%66/43) بوده است. در بيماران تعداد پاره گفتار ها در مرحله ي شرح حال گيري 2780 (%3/53)، معاينه 298 (%8/5) و نتيجه گيري 2133 (%9/40) و در پزشكان به همين ترتيب 2497(%1/32)، 713 (%1/9) و 4577 (%8/58) پاره گفتار بود. در ميان 47 حالت كدگذاري شده، فراوان ترين حالت هاي پاره گفتار به كار رفته توسط بيمار در مرحله ي شرح حال گيري و معاينه، مربوط به واقعيات عيني (EE) بود كه به ترتيب %97/29 ، و%57/35 به دست آمد ولي در نتيجه گيري، افكار و احساسات دروني (DD) با %73/17 بوده است. فراوان ترين حالت هاي پاره گفتار به كار رفته توسط پزشك در قسمت شرح حال گيري مربوط به حالت پرسش (QQ) با%50/40، در قسمت معاينه توصيه(AA) با %1/40 و در قسمت نتيجه گيري EE با %20/28 بود. پاسخ بيماران به پرسش نامه ي رضايت مندي براساس طبقه بندي ليكرت نشان مي دهد كه ميانگين پاسخ ها 4/0 ± 13/4 از 5 بود. 1/95 درصد از بيماران رضايت خود را اعلام نمودند. بيشترين نارضايتي ها زماني بود كه بيمار حس مي كرد پزشك به طور كامل متوجه مشكل او نشده يا احساس مي كرد كه مدت زماني كه پزشك در اختيار وي گذاشت تا راجع به بيماري خود توضيح دهد كافي نبود.كنترل گفتار در تمامي مراحل مكالمه بين پزشك و بيمار از سوي پزشك بوده است. نسبت ها در مرحله ي شرح حال گيري، معاينه و نتيجه گيري به ترتيب 2/3، 3/33 و8/6 برابر بيمار بود. پزشكان مرد در مكالمه با بيماران خودمحوري بيشتري نسبت به پزشكان زن نشان دادند (61/11 به 54/9). اگر بيمار زن بود، خودمحوري پزشك از سوي پزشكان افزايش مي يافت. بين برخي از پاره گفتارهاي پزشك و بيمار در بين طبقات شغلي متفاوت و در ميان سطوح تحصيلي زيرديپلم و ديپلم با ليسانس تفاوت معناداري وجود داشت.

فصل اول: كليات تحقيق. فصل دوم: ادبيات تحقيق. فصل سوم: روش شناسي تحقيق. فصل چهارم: تجزيه و تحليل داده ها. فصل پنجم: نتيجه گيري و پيشنهادات

11536