8738پ

كارشناسي ارشد

تاريخ ايران دوره اسلامي

دانشگاه پيام نور

1392

165ص

علي صوفي، عليرضا

ملايي تواني، عليرضا

163-149ص

غلامپور، ميثم , عنوان , دانشگاه پيام نور/ تهران جنوب

روزنامه هاي پرشمارگان ايران در آخرين سال سلطنت رژيم پهلوي دو بار دست به اعتصاب سراسري زدند؛ يك بار به صورت كوتاه مدت از 19 تا 23 مهر ماه در دوره نخست وزيري جعفر شريف امامي و بارديگر به شكل بلندمدت از 15 آبان تا 16 دي ماه همزمان با نخست وزيري غلامرضا ازهاري. دليل يا بهانه شروع اعتصاب نخست، حضور نيروهاي نظامي بدون هماهنگي دولت در تحريريه اطلاعات و كيهان و دخالت آنها در جريان انتشار اين نشريات و اعتصاب دوم، اشغال اطلاعات، كيهان و آيندگان و دستگيري و تحت تعقيب قرار گرفتن برخي از روزنامه نگاران بود.اين پژوهش با تكيه بر منابع دست اول به ويژه حجم گسترده اي از نشريات، بولتن ها و خبرنامه هاي رسمي و غيررسمي آن زمان، به دنبال بررسي چرايي و چگونگي اين اعتصاب ها و همين طور ارتباط آنها با اعتراض ها و اعتصاب هاي سال 1357 ش. و نتايج حاصل از آنها است. اصحاب مطبوعات كه تا سال 1357 ش. ب ا وجو د كشمكش هميشگي با حكومت، اقدام به اعتصابي يكپارچه و تاثيرگذار و با يك رهبري واحد(سنديكاي نويسندگان و خبرنگاران مطبوعات) نكرده بودند، در جريان اعتصاب ها و ديگر حركت هاي اعتراضي آن سال دست به اعتصاب زدند. در واقع اعتصاب حاصل زخم كهنه اي بود كه در نيمه دوم سال 1357 ش. فرصت سر باز كردن پيدا كرد. هر دو اعتصاب مطبوعات در آن سال با واكنش مثبت عموم مردم و گروه ها و شخصيت هاي مختلف روبرو گرديد. پس از پايان اين اعتصا ب ها مطبوعات از يك طرف از آزادي نسبي بيشتري برخوردار و از طرف ديگر خواه ناخواه با حركت هاي انقلابي مردم همراه تر شدند. در نتيجه در جريان اطلاع رساني در آن روزهاي سرنوشت ساز نقش بيش تري بازي كردند.

فصل اول: كليات. فصل دوم: بسترهاي شكل گيري اعتصاب هاي مطبوعات. فصل سوم: علل، روند و نتايج اعتصاب كوچك. فصل چهارم: علل، روند و نتايج اعتصاب بزرگ.

10922