8631پ

كارشناسي ارشد

روانشناسي عمومي

دانشگاه پيام نور

1392

24/10/1392

عالي

148ص

علي اكبري، مهناز

غباري بناب، باقر

135-124ص

نبات ريز، حميده , عنوان , دانشگاه پيام نور/ تهران جنوب

اين پژوهش به منظور بررسي اثربخشي زوج‏درماني مبتني بر دلبستگي بر ترس از صميميت و بخشش زوجين متأهل صورت گرفته است. روش‌: جامعه آماري شامل كليه زوجين مراجعه‌كننده به خانه‌هاي سلامت شهر تهران بود. ازبين زوجين مراجعه كننده به خانه هاي سلامت دو منطقه از شهرتهران ، با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس، ابتدا 60 زوج انتخاب شدند. پرسشنامه سبكهاي دلبستگي بزرگسالان جهت غربالگري، توسط زوجين تكميل گرديد. از اين تعداد 40 زوج داراي سبك دلبستگي ناايمن بودندكه باتوجه به معيارهاي ورود و يكسان سازي كه در نظر گرفته شد (سن، تحصيلات، شغل، مدت زمان ازدواج)، 30 زوج انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل قرار گرفتند (15 زوج گروه آزمايش و 15 زوج گروه كنترل). ابزار گردآوري داده‏ها: مقياس ترس از صميميت، پرسشنامه‌ي بخشش انرايت و گروه مطالعات تكامل انساني (1997) بود. داده‌هاي پژوهش با استفاده از تحليل كواريانس تك متغيره (آنكوا) و تحليل كواريانس چند متغيره (مانكوا) مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين گروه آزمايش و كنترل در ميزان ترس از صميميت، بخشش و مؤلفه‏هاي آن تفاوت معنادار وجود دارد (01/0P≤). به اين معني كه زوج درماني مبتني بر دلبستگي بركاهش ترس از صميميت وافزايش بخشش زوجين مؤثر است. نتيجه‌گيري: آن‌چه اهميت دارد اين است كه طبق نتايج بدست آمده، آموزش زوج درماني مبتني بر سبك دلبستگي، ميزان صميمت (هيجاني ، عقلاني ، جنسي ، جسماني ، ارتباطي ، اجتماعي ، تفريحي ، روانشناختي ، معنوي ) و بخشش (شناختي ، رفتاري ، عاطفي ) را افزايش داده و علاوه بر آن بر تغيير سبك دلبستگي موثر بوده است و لذا اين نوع زوج درماني با توجه به ماهيت آن ، بسيار كارآمد و نويدبخش است.

فصل اول: كليات تحقيق.فصل دوم: ادبيات تحقيق. فصل سوم: روش شناسي تحقيق.فصل چهارم: تجزيه و تحليل داده ها. فصل پنجم: نتيجه گيري و پيشنهادات

10300