عيد و متعلقات آن در شعر مولوي

Eid an‎d Its Accessories in Rumiʹs Poetry

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

پيام نور تهران جنوب

1402-1403

1404/5/11

عالي

121

عالي عباس اباد،يوسف

پيامني، بهناز

116-120ص

Eid, Beloved, unio‎n, Attachments, Poetry, Molavi

تهران جنوب

در شعر مولوي، مفهوم «عيد» فراتر از برداشت عرفي و تقويمي آن است و در بستري عارفانه، عاشقانه و هستي‌شناسانه معنا مي‌يابد. او با بهره‌گيري از ظرفيت‌هاي آييني عيدهاي رسمي چون فطر، قربان، نوروز و مبعث، آن‌ها را به نشانه‌هايي از دگرگوني روح، وصال الهي و رهايي از نفس ارتقا مي‌دهد. در نگاه مولوي، عيد لحظه‌اي درخشان از بيداري باطني، تولدي دوباره و تجربه‌اي معنوي است كه در آن، سالك از حجاب‌هاي جسم و نفس مي‌گذرد و به اصل الهي بازمي‌گردد. اين پژوهش، به روش توصيفي-تحليلي، در پي پاسخچويي به اين پرسش است كه عيد و متعلقات آن در شعر مولوي، داراي چه معاني ومضاميني است؟ نتايج به‌دست آمده بيانگر ان است كه عيد در شعر مولوي، جشن جان است؛ زماني كه حضور معشوق، چه در مقام شمس تبريزي و چه در مرتبه الهي، محقق مي‌شود و دل از اندوه فراق رهايي مي‌يابد. اين شادي، حاصل فنا در حق و بقاي معنوي است، نه صرفاً طرب دنيوي. عيد قربان، در انديشه مولوي، جلوه‌اي از قرباني كردن خواسته‌هاي نفساني و گام نهادن در مسير عشق مطلق است. در مجموع، عيد در شعر مولوي نه يك مناسبت ظاهري، بلكه يك «حال» قدسي و يك گشايش باطني است كه تنها در پرتو سلوك و وصال حاصل مي‌شود.

1404

79184