چكيده
چكيده :
هدف از اين پژوهش بررسي نگرش جوانان نسبت به ازدواج و شناسايي عوامل مؤثر بر آن است. مطالعه حاضر از نوع توصيفي-تحليلي و با استفاده از روش پيمايشي انجام شد. جامعه آماري شامل جوانان مجرد 18 تا 35 سال ساكن شهر خرمآباد بود و نمونهگيري به روش تصادفي انجام شد. دادهها با استفاده از پرسشنامه جمعآوري و براي تحليل آنها از شاخصهاي آماري توصيفي، آزمونهاي همبستگي پيرسون، تحليل واريانس (ANOVA) و رگرسيون خطي و چندگانه استفاده شد.
نتايج نشان داد كه نگرش جوانان نسبت به ازدواج تحت تأثير عوامل متعددي قرار دارد. در ميان عوامل فردي، انتظارات شخصي و نگرش اقتصادي بيشترين تأثير مثبت و معنادار را دارند. همچنين، تأثير والدين و دوستان نيز رابطه مثبت و قوي با نگرش جوانان نشان دادند. علاوه بر اين، سياستهاي حمايتي دولت و نبود حمايت نيز بهصورت معنادار نگرش جوانان را پيشبيني ميكنند؛ بهطوري كه تقويت حمايتهاي دولتي، فراهم كردن امكانات اقتصادي و كاهش موانع اجتماعي و ايجاد محيط حمايتي مثبت توسط خانواده و دوستان ميتواند نگرش مثبت نسبت به ازدواج را افزايش دهد. ساير عوامل مانند جنسيت، وضعيت اشتغال، سطح درآمد، وضعيت مسكن و ميزان تحصيلات تفاوت معناداري در نگرش ايجاد نكردند.
يافتهها نشان ميدهند كه نگرش جوانان نسبت به ازدواج يك مسئله چندبعدي و پيچيده است و تصميمگيري آنها بيش از هر چيز تحت تأثير حمايتهاي اقتصادي، اجتماعي و خانوادگي و همچنين انتظارات فردي قرار دارد. اين نتايج ميتواند براي سياستگذاران، نهادهاي مرتبط با خانواده و جوانان و طراحان برنامههاي فرهنگي و حمايتي مفيد باشد تا با درك بهتر نيازها و نگرشهاي جوانان، سياستها و برنامههاي مؤثرتري طراحي كنند.
كليدواژهها: نگرش جوانان، ازدواج، سياستهاي حمايتي دولت، نبود حمايت، عوامل مؤثر، انتظارات فردي
