چكيده
چكيده:
كاهش نرخ باروري و پير شدن جمعيت از جمله چالشهاي جدي كشورها، بهويژه در ايران است كه موجب بروز مشكلات اقتصادي و اجتماعي گستردهاي ميشود. ايران نيز در حال تجربه اين بحران جمعيتي است كه پيشبينيها حكايت از افزايش سريع جمعيت سالمند و كاهش نيروي كار فعال دارد. در پاسخ به اين چالش، دولت ايران سياستهاي تشويقي متعددي براي افزايش نرخ باروري و فرزندآوري در دستور كار قرار داده است. اين تحقيق با هدف بررسي تأثير سياستهاي تشويقي افزايش جمعيت بر تمايل به فرزندآوري در شهرستان مارگون انجام شد. روش تحقيق از نوع پيمايشي است و دادهها از طريق توزيع پرسشنامه در ميان خانوادههاي شهرستان مارگون جمعآوري شد. نمونهگيري بهصورت تصادفي ساده انجام شد و 333 نفر از افراد در سنين باروري بهعنوان نمونه انتخاب شدند. اطلاعات جمعآوريشده با استفاده از نرمافزار SPSS تحليل شد و روابط بين متغيرهاي مختلف با روشهاي آماري همچون رگرسيون و همبستگي مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان داد كه سياستهاي تشويقي نظير حمايتهاي مالي، تسهيلات مسكن، بيمههاي اجتماعي و بهداشتي رايگان، مرخصي زايمان و ديگر تسهيلات مرتبط، تأثير قابلتوجهي بر تمايل به فرزندآوري در شهرستان مارگون داشتهاند. همچنين، نتايج نشان داد كه در كنار حمايتهاي مالي و اقتصادي، عوامل اجتماعي و فرهنگي نيز نقش مهمي در پذيرش يا رد اين سياستها ايفا ميكنند. با اين حال، عدم اعتماد عمومي به اجراي كامل اين سياستها و چالشهاي اجرايي از جمله مهمترين موانع پيشرو بودند. در نهايت، اين تحقيق بر لزوم طراحي سياستهاي جامعتر كه علاوه بر حمايتهاي مالي، به عوامل اجتماعي و فرهنگي نيز توجه داشته باشد، تأكيد ميكند تا بتوان بهطور مؤثر به بحران جمعيتي موجود پاسخ داد.
