چكيده
حضرت حافظ، يكي از بزرگترين عارفان تاريخ، در ديوان خود، نه تنها از اعمال و افعال خود در موقعيتهاي گوناگون زندگيياد كرده، بلكه احساسات و انديشههاي عميق خود را نيز به اشتراك گذاشته است. اين مجموعه شعر، محصول تجربيات مادي و معنوي اوست و به عنوان يك منبع ارزشمند براي شناخت درون و برون انسان، به شمار ميرود. هدف اصلي اين پژوهش، بررسي اعترافات حافظ است. او در آثار خود، به ندرت چنين شفافيت و صراحتي در بيان آراي خود داشته است. اين تحقيق ميتواند به ما كمك كند تا با تمركز بر اعترافات او در موضوعات گوناگون، مانند عشق، رندي، زهد، مي و باده، گناه، نظربازي و بسياري ديگر، به خودشناسي و ديگرشناسي بپردازيم. با اين كار، ميتوانيم فارغ از قضاوتهاي ديگران، به خوبيها و بديها، درستيها و نادرستيهاي اعمال و رفتار خود اعتراف كنيم و درون خود را بكاويم. اين فرآيند، نه تنها به خودشناسي عميق ما كمك ميكند، بلكه ميتواند زمينهساز خودشناسي و ديگرشناسي در جامعه باشد و به ايجاد تعاملات انساني بهتر منجر شود. پژوهش حاضر با جمعآوري ابياتي از ديوان حافظ، كه غالباً عرفاني و ريشه در عقايد و افكار او دارد، به بررسي اين اعترافات ميپردازدو به ما كمك ميكند تا بهتر بفهميم كه چگونه ميتوانيم در زندگي خود تغييرات مثبتي ايجاد كنيم
