اد/214

Love in the Poetry of Abbas Bagheri

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

گناباد

1403

1403/10/29

دفاع شده

141ص.

عمراني،مرتضي

ص132-141

عمراني،مرتضي استاد راهنما

عشق، يكي از مفاهيم اصلي به‌كاررفته در شعر فارسي است. لطافت روح و كلام شعراي پارسي‌زبان، همواره آنان را به‌سوي عشق‌ورزيدن و بيان آن سوق داده است. عشقي كه گاه زميني، گاه آسماني و گاه تركيبي از اين دو است. يكي از شاعران معاصر ايران عباس باقري، شاعر سيستاني است كه تاكنون نزديك به 40 كتاب از آثار او به چاپ رسيده است. عباس باقري شاعري است كه در اشعارش از مفهوم عشق سود جسته است؛ اما چيزي كه در باب اين موضوع، قابل‌بررسي است، نوع نگاه عباس باقري به عشق است؛ اين كه او در اشعارش از چه زاويه‌اي به عشق نگريسته است و عاشق و معشوق از ديدگاه او چه ويژگي‌هايي دارند؛ لذا هدف اين پژوهش بررسي عشق و انواع آن در شعر عباس باقري است. روش تحقيق توصيفي تحليلي و جامعه آماري اين تحقيق شامل 5 كتاب جديد عباس باقري مي‌شود. نتايج نشان داد بيشترين مضمون مورداستفاده عباس باقري، ويژگي‌هاي عشق، عشق به زادبوم و عشق به انسان هستند. عشق به خدا، عشق به وطن، عشق به انديشه امت واحده، عشق به طبيعت و عشق حقيقي و عشق به ائمه و اهل‌بيت (ع) در رده‌هاي بعدي قرار دارند. باقري باتوجه‌به آنچه آموخته و محيطي كه در آن زندگي پرورش‌يافته است، عشق را از همان اول از زادبومش دريافته و آن را در وجودش ذخيره كرده است و در تمام سال‌ها از اين ذخيره، تغذيه شده است. او چهل سال سرودنش را عشق‌ورزيدن مي‌داند. او به مدد عشق به زادبوم و عشق به انسان‌ها و طبيعت، عشق الهي را شناخته و جمال و جلال الهي را درك نموده است.

عباس باقري، عشق، عشق به زادبوم، عشق به خدا.

1404/01/25

محمد قوامي يونسي

77784