P 277 1401

Its nature and manifestations in Saadi's poems and sonnets

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور مركزتبريز

آبان 1401

123 ص

محمدي،‌احمد

نورالديني،‌يحيي

در اين پايان¬نامه به بررسي جلوه هاي طبيعت در قصايد و غزليات سعدي پرداخته¬ايم. روش پژوهش، كتابخانه¬اي و مبتني بر سند پژوهي بوده و نوع آن، تحليلي-توصيفي است.ابتدا با معرفي دو مقوله ي طبيعت و شعر، ارتباط اين دو را بررسي كرده و سپس با معرفي مختصر سبك هاي مختلف و انواع قالب هاي شعر ، به بررسي 14 مولفه ي مهم طبيعت (آب، باران، ابر، دريا، خاك، صحرا، كوه، بيابان، گل، درخت، باغ، باد، آتش و حيوانات ) پرداخته ايم. پس از بررسي ، اين نتيجه حاصل شد كه ازلحاظ بسامد، تعداد غزليات و قصايدي كه از جلوه هاي طبيعت در آنها نام برده شده است بسيار بالاست. نكته¬اي كه در غزليات سعدي مشهود است استفاده ي مكرر او از تشبيه زيبايي هاي معشوق به جلوه هاي زيباي طبيعت است. در حالي كه در قصايد خود از طبيعت براي نشان دادن راه و رسم زندگي و پند و اندرز استفاده كرده است. سعدي در غزليات به بوي خوش گلها و ظاهر زيبا و دلفريبشان اشاره مي كند و در قصايدش به عمر كوتاه آنها. و يا در مثالي ديگر سعدي در غزلياتش به حيوانات رنگارنگ و زيبا اشاره دارد ولي در قصايدش بسامد حيواناتي كه نماد شجاعت، درندگي، كارِ سخت و شكار و صيد هستند بالاتر است. واژگان كليدي: طبيعت- عناصر- جلوه ها- قصايد- غزليات - سعدي

75752