25129پ

Pathology of the criminal policy of the Islamic Republic of Iran regarding drug and psychotropic crimes

كارشناسي ارشد

جزا و جرم¬شناسي

دانشگاه پيام نور مركز تهران جنوب

1394-1395

1401/06/26

بسيارخوب

143ص

مومني، مهدي

134-139ص

pathology, criminal policy, drugs, psychotropics

تهران جنوب

بررسي ميزان كارايي سياست جنايي ايران در قبال جرايم مواد مخدر وروانگردان وميزان تطابق سياست جنايي ايران با مباني نظري جرم شناسي وكيفر شناسي وهمچنين يافتن مهمترين ايرادات وارد بر سياست جنايي تقنيني وقضايي هدف اين پژوهش است . با توجه به فرضيه هاي ارائه شده ؛ اينكه سياست جنايي ايران با توجه به رشد روز افزون اعتياد وقاچاق مواد مخدر كارايي لازم را نداشته و سياست تقنيني با رويكردي سركوبگرانه توجه كافي به مباني واصول تعيين مجازات وتناسب آن با جرم وحالت خطرناك مجرم را نداشته است . همچنين مهمترين ايرادات وارد بر سياست جنايي قضايي وتقنيني تضعيف جايگاه حتميت وقطعيت مجازاتهاوعدم واقع بيني مقنن ودستگاه قضا وبي توجهي به عواملي مانند بيكاري ،فقر و... مي باشد. پس از انقلاب در عين حال كه سياست شديد كيفري در پيش گرفته شده بود اما با هماهنگي دولت در جهت مبارزه غير جنايي نيز گام برداشته است. مي توان جايگزين هاي حبس را در قانون تشديد سال 1359 و اصلاحي قانون مبارزه با مواد مخدر 1376 و پيش بيني ايجاد مراكز بازپروري و ... را ديد. واقعيت اين است كه سياست جنايي معمول در عمل چندان مؤثر نبوده است و مي توان گفت عملا شكست خورده است. افزايش تعداد معتادان به جمعيت نسبت به سال هاي گذشته، افزايش جمعيت كيفري و افزايش تعداد محكومان مواد مخدر و افزايش كشفيات مواد مخدر و ... با در نظر گرفتن نسبت هاي منطقي از جمله افزايش جمعيت، بيكاري، بحران هاي مالي و اقتصاد حاكي از شكست سياست جنايي موجود است.شايديكي از دلايل شكست سياست جنايي موجود، توجه بيشتر به معلول هاو كم توجهييا عدم توجه به علل باشد. با اين حال؛ قانون جاري نسبت به قوانين گذشته تحولاتي در بر دارد. در اين قانون به مواد روانگردان كه فقط در قانون مبارزه با مواد مخدر (پسيكوتروپ) مصوب 1354 گنجانده شده بود، «مواد روانگردان صنعتي غيردارويي» مورد توجه قرار گرفته است . همچنين اعتياد به ويژه مواد روانگردان كه براي اولين بار مورد توجه قانونگذار قرار گرفته است با تغيير عمده اي نسبت به قوانين گذشته جرم انگاري شده است. توجه ويژه به اقدامات حمايتي، درماني، بازپروري و مشاركت همگاني از طريق آموزش براي مبارزه با اعتياد است. در نتيجه، مي توان توسل به اين اقدامات را آغاز راهي طولاني ولي با موفقيت براي كنترل و كاهش اعتياد دانست.

1402/08/29

74034