پژوهشي بر جايگاه نقاشي اروپايي و تاثير آن بر نگارگري ايراني در دوره صفوي

كارشناسي ارشد

پژوهش هنر

تهران شرق

1402

تاريخ ثبت در تهران شرق يكشنبه 1402/8/14

صحافي شده ندارد

طوسيان

دانشگاه پيام نور مركز تهران شرق

هنر نگارگري ايراني كه ريشه در مينياتور چيني دارد، از هنرهاي ماندگار و پر پيشينه¬ي ايراني به شمار مي¬رود كه همواره در طول اعصار و دوران¬هاي مختلف تاريخي، شاخصه¬ها، ويژگي¬هاي منحصر بفرد و بي¬بديلي در سير تحولي خويش داشته است. هر چند وقايع تلخي همانند يورش مغولان به ايران وقفه و تغييراتي در اين روند تحولي ايجاد نمود، با اين حال، اين هنر فاخر و كم نظير ايراني كه با سه رويكرد، بزمي، رزمي و مذهبي خلق مي¬شد، هرگز از مسير افتخارآميز خود منحرف نشد. در برخي ادوار تاريخي مثل دوره تيموري و صفوي، اين روند ترقي و با نوآوري و خلاقيت نيز همراه گرديد. برخلاف نقاشي غرب، نگارگري ايران به ندرت در خدمت شمايل نگاري قرار گرفته است. بنابراين، شخصيت‌پردازي در نگارگري سنتي ايران در عين منحصر به فرد بودن، براساس الگوهاي مشخصي ترسيم مي¬شده¬¬اند. وجود پرسپكتيو مقامي، با وجود آن كه از ديدگاه بسياري هنرشناسان و پژوهشگران هنري قابل درك نبوده است با اين حال، يكي شاخصه¬هاي نگارگري سنتي ايراني به شمار مي¬رفته است. شخصيت‌پردازي در نگارگري ايران، متناسب با عوامل گوناگون اجتماعي متفاوت بوده است. در پژوهش حاضر، به تحولات شاخص اجتماعي، دوره صفوي، و تاثير آن بر شخصيت پردازي در نگارگري پرداخته شده است. نگارگران ايراني، ضمن رعايت قراردادها و الگو هاي كهن، سبك شخصي خود را در شخصيت‌پردازي تجربه مي-كردند. با رواج گرايش به هنر غربي به مرور زمان اصول شخصيت پردازي سنتي ناديده گرفته شد و اين هنربه سوي شخصيت‌پردازي واقع گرايانه تغيير مسير داد. اين پژوهش، به ﺷﻴﻮه توصيفي- ﺗﺤﻠﻴﻠﻲ، ﺑﺎ روﻳﻜﺮد ﭘﮋوﻫﺶ-ﻫﺎي ﻛﻴﻔﻲ و از ﻧﻮع ﭘﮋوﻫﺶ¬ﻫﺎي نظري ﻣﻲ¬ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﮔﺴﺘﺮش زمينه¬هاي مطالعاتي پژوهش گران اين حيطه، انجام شده است. ﻫﺪف از اين پژوهش، ﺷﻨﺎﺧﺖ و ﺑﺮرﺳﻲ ﺗﺤﻮﻻت ﺳﺎﺧﺘﺎري و ﻣﺤﺘﻮاﻳﻲ ﻧﮕﺎرﮔﺮي ﻋﺼﺮ ﺻﻔﻮي اﺳﺖ و روش ﮔﺮدآوري اﻃﻼﻋﺎت از ﻃﺮﻳﻖ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ¬اي و اﺳﻨﺎدي بوده است.

73881