چكيده
در اين پژوهش علمي، نهشته¬هاي ميوسن در حوضه زاگرس، جنوب شرق شيراز (برش چينه¬شناسي خاوران) مورد مطالعه قرار گرفته است. رسوبات آواري ميوسن در منطقه مورد مطالعه در 130 كيلومتري جنوب شرقي شهر شيراز،22 كيلومتري جنوب غرب شهرستان خفر و 3 كيلومتري غرب شهر خاوران، بر روي مرز تقريبي بين زون زاگرس مرتفع و زير زون بينابيني زاگرس قرار گرفته است. ضخامت سنگ¬هاي سيليسي آواري بخش لهبري در اين برش چينه¬شناسي 700 متر است. نهشته¬ها با كنگلومرا قرمز رنگ نازك لايه شروع مي¬شود و در ادامه با تناوب¬هاي از ماسه¬سنگ و كنگلومراهاي نازك تا ضخيم لايه ادامه دارند. حد زيرين نهشته¬هاي مورد مطالعه با سازند آغاجاري به صورت سطحي مشخص، پيوسته و تدريجي و حد بالايي آن با سازند بختياري نيز به صورت تدريجي است. مطالعات بافتي و ساختارهاي رسوبي منجر به شناسايي دو مجموعه ليتوفاسيس آواري گراولي (Gm, Gt, Gh) ، ماسه¬اي (Sh, Sm, Sp) و يك رخساره¬هاي مخلوط كربناته-آواري(رخساره بيوكلاست وكستون - پكستون ماسه¬اي) و چهار عنصر ساختاري LA, SB ، CH و GB گرديده است. بر اساس عناصر ساختاري و رخساره¬هاي پركننده كانال و خارج كانال، مدل رخساره¬اي براي نهشته¬هاي مورد مطالعه اغلب از نوع رودخانه مئاندري با بار بستر ماسه¬اي تفسير مي¬گردد. بر اساس خصوصيات بافتي و تركيب كاني¬شناسي، اين نهشته¬ها داراي دو مجموعه پتروفاسيس كنگلومرايي(پلي ميكتيك)و ماسه سنگي (چرت آرنايت و كالك آرنايت) و ريزرخساره كربناته (بايوكلاست بنتيك فرامينيفرا وكستون – پكستون) مي¬باشد. در اين مطالعه داده¬هاي حاصل از نقطه شماري ماسه سنگ¬ها در منطقه مور مطالعه و استفاده از دياگرام مثلثي برخاستگاه كوهزايي با چرخه مجدد و برخاستگاه منشا كوهزايي برخوردي را براي نهشته¬هاي مورد مطالعه نشان مي¬دهد. فرآيندهاي دياژنزي در اين رسوبات شامل فشردگي فيزيكي شيميايي، سيماني شدن، جانشيني، دگرساني، انحلال و شكستگي و پرشدگي رگه¬ها است.
