510

Investigating the reflection of the beloved characteristics in the poems "Majnoon and Lily", "Shirin and Khosrow" and "Hasht Behesht " by Amir Khosrow Dehlavi

كارشناسي ارشد(M.A)

زبان و ادبيات فارسي

مركز خوي دانشكدۀ علوم انساني

99-400

زمستان 1401

دكتر محمد ياوري

دكتر زينب رحمانيان

آثار امير خسرو دهلوي به عنوان نمايندۀ ادب فارسي در شبه قارۀ هند، جايگاه ويژه‌اي دارد. اشعار اين شاعر، به سبك هندي و داراي بن مايه‌هاي عشق مجازي و حقيقي بوده است. هر چند در هر دوره‌اي از سبك هاي رايج فارسي اين بن مايه ها دستخوش تغييرات بوده‌اند ولي هيچگاه از اصل و اساس رها نشده‌اند و همان مفاهيم كه از سبك خراساني با مفاهيم حسي شروع شده و در سبك عراقي به سوي اوج انتزاعي رسيده كماكان در دوره هاي بعدي فارسي ديده مي‌شوند. اميرخسرو نيز در واقع ادامه دهندۀ سنت ادبي رايج در دورۀ عراقي مي‌باشد و وي را مي‌توان شاعري مقلد ناميد، ولي بايد گفت كه وي برخلاف بسياري از شاعران مقلد پا فراتر نهاده و اشعاري نغز سروده است. در اين تحقيق تلاش كرده‌ايم تا به روش توصيفي-تحليلي بررسي انعكاس ويژگي‌هاي معشوق در منظومه‌هاي «مجنون و ليلي»، «شيرين و خسرو» و «هشت بهشت» امير خسرو دهلوي مورد بحث بررسي قرار دهيم. نتيجۀ حاصله از تحقيق حاضر اين است كه ويژگي‌هاي معشوق در منظومه‌هاي امير خسرو دهلوي، پاك و عاري از هر گونه لاابالي‌گري است و بسته به حالات روحي و رواني شاعر گاه با معشوقي مهربان و رئوف و گاهي معشوقي متكبر و بي‌توجه به عاشق مواجه هستيم. واژه‌هاي كليدي: امير خسرو دهلوي، ويژگي‌هاي معشوق، منظومۀ‌ «مجنون و ليلي»، منظومۀ «شيرين و خسرو»، منظومۀ «هشت بهشت»

1402/01/29

محمدحسن كريمي

71672