چكيده
تشويق و تنبيه دو روش تربيتي است كه براي رعايت مقررات و انضباط بايد در مدارس مد نظر قرار گيرد. تنبيه در مواردي به كار مي رود كه رفتار دانش آموز ناپسند، برخلاف مقررات و غير دلخواه است و مي خواهيم آن را خاموش و تضعيف كنيم. تنبيه به معناي آگاه و هوشيار كردن آمده است. حقوقدانان تنبيه بدني را جايز نمي دانند و براي آن عوارض نامطلوبي همچون، ترس عدم يادگيري رفتار درست، توجيه صدمه زدن به ديگران، پرخاشگري نسبت به عامل تنبيه كننده، جانشين شدن يك پاسخ نامطلوب به جاي پاسخ نامطلوب ديگر و الگوبرداري از آن توسط ديگران برمي شمارند. اين دو روش بايد به طور صحيح به كار رود تا موجب آرامش خاطر گردد. در مورد تشويق و تنبيه مطالعات زيادي توسط روانشناسان صورت گرفته است و از ديرباز مناقشه بر ميزان اثربخشي تنبيه ميان ديدگاه هاي مختلف روان شناختي وجود داشته است. مطالعات نشان داده است كه اثر تشويق بيش از تنبيه است و تا جايي كه ممكن است بايد از تنبيه خودداري شود، زيرا تنبيه عوارضي ناخوشايند را در بر دارد. در پژوهش حاضر در صدد هستيم مقررات حاكم بر تنبيه دانشآموز در حقوق ايران و انگلستان را مورد بررسي قرار دهيم.
