چكيده
ايقاع، عملي حقوقي است كه با يك اراده بدون دخالت اراده¬ي ديگري انشا مي¬شود. پذيرش تاثير اراده يكطرفه يا ايقاع هميشه بحث انگيز و مورد اختلاف بوده است. از مهم ترين مباحث اين اختلافات ، امكان ايجاد تعهد براي خود و به نفع ديگري بوده است.
تعهد در عالم حقوق، اصولا يا زاييده توافق اشخاص و يا ناشي از رويدادهايي است كه يه حكم قانونگذار تعهدآور است. اينكه يك شخص بتواند تنها به اراده خويش، تعهدي الزام آور براي خود يا ديگري ايجاد كند، از ديدگاه برخي حقوقدانان امري توجيه ناپذير و از ديدگاه برخي ديگر امري استثنايي است. سه نظر متفاوت در خصوص اعتبار و يا عدم اعتبار تعهد يكطرفه با مباني مختلفي ابزار شده است. يك نظر كه اعتقاد به جواز تعهد يكطرفه در تمامي حالات حتي آنچه بوسيله عقود معين انجام مي¬گيرد ميباشد. برخي ديگر از حاميان تعهد يكطرفه اصل حاكميت را مبنا قرار مي-دانند، برخي ديگر احترام به اعتماد مشروع و به عبارت ديگر اعلان اراده متعهد ميدانستند.گروهي ديگر از حقوقدانان تعهد يكطرفه را منبعي استثنايي براي ايجاد تعهد ميدانند كه نياز به صدور قانون در مورد آن ميباشد. در كنار اين دو نظر، نظري ديگر كاملا با ايجاد تعهد به وسيله يك نفر مخالف است و آن را داراي مبنايي درست نمي داند اين نظر معتقد است كه ما نمي توانيم بدون اراده كسي او را متعهد له بدانيم چرا كه تعهد نياز به دو اراده دارد و يك رابطه دو طرفه است و قانون تنها منبع ايجاد تعهد را عقد ميداند.
