پ.ر.و.29

كارشناسي ارشد

روانشناسي

پيام نور شيراز

1397-98

1398/06/28

ص.96

عليرضا فيلي

معصومه اسماعيلي

كتابنامه:ص.95-82

پژوهش حاضر با هدف نقش پيش‌بيني كنندگي هوش معنوي، تفكر انتقادي و تمايز يافتگي در رفتار بزهكارانه پسران 17-22 ساله منطقه 5 شهر شيراز انجام گرفت. طرح پژوهش در زمره طرح هاي همبستگي- توصيفي قرار داشت. جامعه آماري پژوهش حاضر را تمامي پسران 17-22 ساله منطقه 5 شهر شيراز در سال 1397 تشكيل دادند كه تعداد آنها حدود 260 نفر بود. نمونه در پژوهش حاضر تعداد 150 نفر از پسران 17-22 ساله منطقه 5 شهر شهر شيراز بودند كه با روش نمونه گيري در دسترس جهت انجام پژوهش گزينش شدند. حجم نمونه بر اساس جدول مورگان انتخاب شد. ابزار مورد استفاده در پژوهش حاضر عبارت بود از پرسشنامه هوش معنوي كينگ، پرسشنامه تمايزيافتگي خود اسكورون و فريدلندر (1998)، پرسشنامه گرايش به تفكر انتقادي ريكتس (2003) و مقياس رفتار بزهكارانه محمدي و همكاران (1390) (IARS). پرسشنامه‌ها بعد از جمع آوري با نرم افزار spss 20 در دو سطح توصيفي و استنباطي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج حاصل از آزمون هاي ضريب همبستگي پيرسون و آزمون تحليل رگرسيون چند گانه نشان داد كه مولفه تفكر انتقادي، مولفه معناي شخصي و مولفه هوشياري به صورت منفي و معناداري قادر به پيش بيني رفتار بزهكارانه مي باشد. بر اساس ديگر نتايج مولفه واكنش‌پذيري عاطفي، مولفه گريز عاطفي، مولفه هم‌آميختگي با ديگران، بعد تعهد و بعد خلاقيت نيز به صورت منفي و معناداري قادر به پيش بيني گرايش به رفتار بزهكارانه مي باشند. در نهايت نتايج حاكي از آن بود كه هوش معنوي، تفكر انتقادي و تمايزيافتگي گرايش به رفتار بزهكارانه در پسران 17 تا 22 ساله منطقه 5 شهر شيراز را پيش بيني مي كند.

64601