اد/82

A comparative study of literary genre and memory in two books (I am alive and twenty-three people)

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

گناباد

1400

1400/06/14

دفاع شده

79ص.

خاتمي پور ،حامد

الداغي،آنيتا

ص74-76

خاتمي پور،حامد استاد راهنما , الداغي،آنيتا استاد مشاور

خاطرهنويسي يكي از انواع ادبي به شمار ميرود كه قدمتي به درازاي تاريخ ادبيّات ملل مختلف دارد. هر داستان و خاطره از عناصر و اجزايي تشكيل مي شود كه ساختار و شكلگيري آن را رقم مي زند. در اين پايان نامه، بررسي تطبيقي گونه ادبي خاطره در دو كتاب (من زندهام و آن بيست و سه نفر) پرداخته شده است. روش تحقيق از نوع كتابخانهاي به صورت توصيفي- تحليلي ميباشد. بهطور خلاصه اين دو كتاب مورد مطالعه داستاني واقعي بر اساس خاطرات يكي از آزادگان اين سرزمين و گوياي حوادث مهم دوران جنگ تحميلي ميباشد. كتابها داراي درونمايهي اصلي، روايت رنج و حرمان آزادگان سرافراز در زندانهاي مخوف رژيم بعثي ميباشد. راوي داستان به توصيف حوادث واقعي پيرامون محور چند شخصيّت اصلي پرداخته و شخصيّتها و صحنهپردازي قصّه را به دو روش مستقيم و غير مستقيم بيان نموده است. او با زباني ساده و شيرين حوادث را به گونهاي شرح نموده كه خواننده دچار خستگي و ملال نگرديده و با به هم پيوستگي قوي و محكم، اشتياق مخاطب را بر انگيخته است. در اين تحقيق گونهي ادبي مورد استفاده در دو كتاب من زندهام نوشته معصومه آباد و آن بيست و سه نفر نوشته احمد يوسفزاده مورد بررسي و مقايسه قرار گرفت. كه زاويه ديد در هر دو كتاب اول شخص، من راوي ميباشد. سختترين و در عين حال زيباترين شيوه روايت است كه ميتواند مسايل عاطفي و احساسي را به خوبي بيان كند. :

خاطره، عناصر داستان، آن بيست و سه نفر، من زندهام

1400/09/14

محمد قوامي يونسي

64049