1398 الف2ب8 9806 BF

كارشناسي ارشد

روانشناسي عمومي

آمل

1396-1398

1398/06/28

عالي

112ص.

دكتر مهناز علي اكبري دهكردي

اين پژوهش با هدف اثربخشي آموزش فرزندپروري مثبت و ايمن بر كاهش نشانه هاي اضطراب اجتماعي و تكانشگري كودكان مبتلا به بيش فعالي/ نقص توجه (ADHD) انجام شد. روش اين پژوهش نيمهتجربي (پيش آزمون ـ پس آزمون با گروه كنترل نابرابر) بود و جامعهي آماري آن مادران كودكان داراي اختلال ADHD 8 تا 12 ساله شهر تهران بود كه در سه ماهه اول سال 1398 به مراكز مشاوره خانه معلم و شمس مشرق مراجعه نموده و توسط مشاور يا درمانگر كودكان تشخيص اختلال ADHD دريافت كردند. نمونه آماري بر اساس طرح پژوهشي 32 نفر از بين افراد جامعه بود كه بر اساس ميزان همكاري با طرح پژوهشي و بصورت هدفمند و در دسترس انتخاب و در دو گروه كنترل و آزمايش به صورت تصادفي جايگزين شد. دادههاي مورد نياز با استفاده از پرسشنامه سنجش نشانه-هاي اختلال بيش فعالي / نقص توجه كانرز (1999) به منظور سنجش تكانشگري و پرسشنامه سنجش اضطراب كودكان پيش دبستاني اسپنس، رپي، مك دونالد و اينگرام (2001) گردآوري شد. همچنين طرح مداخله فرزندپروري مثبت و ايمن با استفاده از پروتكل 8 جلسه 45 دقيقه اي برنامه علي اكبري دهكردي و علي پور (1394) اجرا شد. نتايج تحليل دادهها با استفاده از آزمون آنكوا در متن آزمون مانكوا نشان داد كه آموزش فرزندپروري مثبت و ايمن بر كاهش تكانشگري كودكان مبتلا به بيش فعالي / نقص توجه (ADHD) به ميزان 95 درصد (01/0=p) و بر كاهش نشانه هاي اضطراب اجتماعي كودكان مبتلا به بيش فعالي/ نقص توجه (ADHD) به ميزان 91/0 درصد (01/0=p) تاثير دارد. بر اساس نتايج اين پژوهش از آموزش فرزندپروري مثبت و ايمن ميتوان در كاهش نشانه هاي اضطراب اجتماعي و تكانشگري كودكان مبتلا به بيش فعالي / نقص توجه (ADHD) در مراكز مشاوره و رواندرماني و همچنين مدارس سود جست.

1400/03/10

اشرف عبداله زادگان

62359