پ.الف.ع.ق. 25

Critical Analysis of the Self-Confidence Theory from Psychologists’ viewpoint and the Difference thereof to the Concept of Reliance from Islamic Resources

كارشناسي ارشد

الهيات و معارف اسلامي گرايش علوم قرآن و حديث

دانشگاه پيام نور مركز فسا

97-98

1397/06/19

خوب

ي، 85 ص.

طهماسبي، علي

مير احمدي، عبدالله

71-77

reliance , acceptable self-confidence , unacceptable self-confidence , psychologists , Islamic

استاد راهنما طهماسبي، علي , استاد مشاور مير احمدي، عبدالله , استاد مشاور شجاعي، محمد صادق

اعتماد به نفس و توكّل دو عنصر اساسي و حياتي در نهاد انسان بوده كه در تعاليم اسلامي به كرّات به آن دو سفارش شده است. روان شناسان انسان گرا، اعتماد به نفس را از ديدگاه مادي و دنيوي بررسي كرده و به توانايي هاي جسمي و مهارتي فرد تكيه دارند و جنبه ي معنوي او را فراموش نموده و از ارتباط وي با يك قدرت ماوراء الطبيعه در برطرف كردن خلأهاي دروني، غفلت ورزيده اند. آنچه در اينجا مطمح نظر است اختلاف نظر روان شناسان انسان گرا با منابع و انديشمندان اسلامي است كه سبب شكل گيري اعتماد به نفس مقبول و مردود مي شود. مكاتب اسلامي در اعتماد به نفس علاوه بر اسباب دنيوي و توانايي هاي جسمي و ذاتي فرد، به جنبه ي روحاني و معنوي تأكيد داشته كه باعث ايجاد آرامش فكري و روحي در وي شده كه همان اعتماد به نفس مقبول است و از اين حيث اين عنصر با مفهوم توكّل هيچ منافاتي ندارد. منابع و انديشمندان اسلامي به تلاش و كوشش در كنار توكّل به خداوند تأكيد كرده كه افق روشني پيش روي افراد براي رسيدن به سر منزل مقصود قرار مي دهد. در اين پژوهش با شناسايي روان شناسان انسان گرا و چگونگي تعامل منابع و انديشمندان اسلامي با اعتماد به نفس با روش تحليلي، تطبيقي، توصيفي و انتقادي، به يك تعريف اخلاقي از اعتماد به نفس مي رسيم كه در اين رويكرد، خدا محوري در الگوي اخلاقي اعتماد به نفس كه هدف آن توكّل به خداست، مي تواند رستگاري و سعادت دنيوي و اخروي براي انسان به همراه داشته باشد.

1400/3/9

رفيع

62337