چكيده
اين مقاله، با هدف بررسي رابطه «جهت گيري مذهبي» و «سلامت روان» با ميانجي گري «اميد» انجام شد كه از نظر هدف، كاربردي و از جهت روش، توصيفي از نوع همبستگي بود. در اين پژوهش «جهت گيري مذهبي» به عنوان متغير پيش بين «سلامت روان» و متغير «اميد» به عنوان ميانجي رابطه ي بين اين دو متغير در نظر گرفته شد. متغير «سلامت روان» به شكلي تعريف شد كه داراي سه مولفه «اضطراب»، «افسردگي» و «جسماني سازي» باشد.روش: جامعه آماري پژوهش حاضر، فعالين فرهنگي استان بوشهر بودند كه تعداد 380 نفر از آن ها به عنوان نمونه به روش در دسترس گزينش شدند. ارزيابي متغيرهاي «جهت گيري مذهبي»، «اميد» و «سلامت روان» به ترتيب با پرسشنامه هاي «جهت گيري مذهبي آلپورت»، «اميد اشنايدر» و «سلامت روان» (GHQ)صورتگرفت. پايايي اين پرسشنامه ها بر اساس آلفاي كرونباخ به ترتيب 71/0، 74/0 و 95/0 محاسبه و مورد تاييد قرار گرفت.يافتهها: داده هاي به دست آمده با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و الگويابي معادله هاي ساختاري (SEM) پردازش شد و نتيجه ي به دست آمده بيانگر رابطه ي منفي «جهت گيري مذهبي دروني» و «اميد» با «اضطراب»، «افسردگي» و «جسماني سازي» بود؛ يعني «جهت گيري مذهبي دروني» از طريق تاثير مثبت بر «اميد» باعثكاهش «اضطراب»، «افسردگي» و «جسماني سازي» شده بود.نتيجهگيري: بنابراين پژوهش حاضر تاييد كرد كه «جهت گيري مذهبي دروني» رابطه ي مثبت با «سلامت روان» از طريق افزايش «اميد» دارد.
