پژوهش حاضر باهدف بررسي اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد به شيوه گروهي بر راهبردهاي شناختي تنظيم هيجان و خودكنترلي بيماران قلبي عروقي انجام گرفت. طرح پژوهش از نوع نيمه تجربي با پيش آزمون- پسآزمون با گروه كنترل بود. جامعه پژوهش شامل كليه بيماران مبتلا به بيماريهاي قلبي عروقي 35 تا 55 ساله مراجعهكننده به بيمارستانها، مراكز درماني و كلينيكهاي تخصصي قلب و عروق در شهر اصفهان در بهار سال 1397 بود كه از اين بين 30 بيمار براساس ملاكهاي ورود به مطالعه، به شيوه نمونهگيريدردسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه 15 نفري آزمايش و كنترل جايگزين شدند. افراد گروه آزمايش به مدت 8 جلسه 60 دقيقهاي در دوره درمان مبتني بر پذيرش و تعهد هيز (2002) شركت كردند؛ اما براي گروه كنترل، مداخلهاي صورت نگرفت. آزمودنيها در دو مرحله به پرسشنامههاي پژوهش، شامل پرسشنامههاي تنظيم شناختي هيجان گرنفسكي (2001) و پرسشنامه خودكنترلي تانجي (2004) پاسخ دادند. دادههاي پژوهش با استفاده از روش تحليل كوواريانس در نرمافزارSPSS نسخه 22 تحليل شد. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد به شيوه گروهي بر نمره كل دو راهبرد مثبت تنظيم شناختي هيجان و راهبرد منفي تنظيم شناختي هيجان تأثير معناداري داشته است (05/0
P). همچنين نتايج نشان داد كه مداخله درماني سبب افزايش استفاده از راهبردهاي پذيرش، تمركز مجدد مثبت و تمركز مجدد و كاهش ميزان استفاده از راهبردهاي نشخوارگري و ملامت ديگران در بيماران قلبي عروقي شهر اصفهان شده است (05/0
شماره ركورد
59569
لينک به اين مدرک :
