3304پ

The Phonoligical study of Somesarayi Gilaki dialect based on autosegmental theory

كارشناسي ارشد

زبانشناسي همگاني

دانشگاه پيام نور رشت

1395

1395/6/27

278ص.

شيخ سنگ‌ تجن ، شهين

عزتي ، ابراهيم

215-225

233-257

Consonants, Vowels, Distinctive features, Auto-segmental theory, Phonemic process

زبان گيلكي از شاخه ي شمال‌غربي زبان هاي ايراني و از زيرشاخه‌هاي زبان هاي هند و ايراني مي‌باشد. اين گويش مشتمل بر دو گونه ي متمايز غرب و شرق است. گونه ي غربي گيلكي كه محدودۀ تحقيق ماست، «بيه پس» نام داشته و مردم شهرهايي چون رشت، صومعه‌سرا، فومن، انزلي و...به اين گونه تكلّم مي‌كنند. در اين پژوهش سعي بر آن است كه به توصيف واج‌هاي اين گويش بر اساس مشخصه‌هاي تمايزدهنده كنستويچ (1994) بر اساس درخت مشخصه‌ها بپردازيم. همچنين برخي از فرايندهاي واجي موجود در گويش گيلكي صومعه‌سرايي (انواع همگوني، هماهنگي واكه اي، حذف، حذف همخوان چاكنايي/h/ (كشش جبراني)، درج و تضعيف) را در چارچوب «واج‌شناسي خودواحد» مورد بررسي قراردهيم. واج‌شناسي خودواحد، در تداوم تحقيقات در چارچوب واج‌شناسي زايشي است كه اوّلين بار در سال 1976 توسط «گلداسميت» مطرح شد. در واج‌شناسي خودواحد، بازنمايي واجي از حالت خطّي بيرون آمده و به‌صورت شبكه و سلسله‌مراتبي تبيين مي شود. براين اساس، فضاي بازنمايي واجي، شامل مشخّصه مستقل(خودواحد) است. در اين پژوهش براي جمع‌آوري و تكميل داده ها از تعدادي گويشور گيلك‌زبان كهنسال مرد و زن كمك گرفته شده است. روش تحقيق نيز توصيفي–تحليلي مي‌باشد. همچنين شمّ زباني نگارنده، نقش بسزايي در توصيف وتبيين داده‌ها داشته است. بر اساس نتايجي كه از تحقيق حاصل شد، مي‌توان گفت كه مشخّصه‌هاي واك، خيشومي، پيش‌بسته، افراشته، افتاده،‌پسين، ‌پيوسته، كناري در گويش گيلكي تمايزدهنده مي‌باشند.

1398/8/13

57675