PIR 21 1393

Portrait of love in the poetry of Ahmad Shamloo

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور مركز ملاير

آذر1393

93/09/13

چاپي،CD

119ص

اكبرشاملو

صفيه مرادخاني

ص119-118

Ahmad Shamloo , love , poetry , TV lover

چكيده اين پژوهش كه داراي عنوان «تحليل سيماي معشوق در اشعار احمد شاملو» است، به تحليل عاشقانه¬هاي احمد شاملو پرداخته است. اين شاعر بزرگ بادر پيش گرفتن سبك و سياقي خاص و مدرن در عرصه¬ي عاشقانه سرايي و پيوند عشق با فرديت، انسانيت و مبارزه، تغزلات زيبا و بي-نظيري خلق كرده است. جنبه عمومي و انساني يافتن عشق، ذهنيت غنايي نو و متفاوت، شكايت اين شاعر از روزگار غريب عشق و نمودهاي خاص و كمرنگ عرفاني - زميني در عاشقانه¬هاي او،جلوه هاي دگرگون عاشقانه سرايي شاملو با ديگر شاعران متقدم و هم عصر است. تغزلات او مملو از تصاوير اجتماعي است حتي بيان احساسات در اشعار شاملو بيش از آنكه مبتني بر عواطف شخصي باشد، بر عواطف اجتماعي تكيه دارد و هويتي متفاوت با شعر غنايي يافته است. برخلاف تصوير معشوق در شعر كلاسيك خراساني، معشوق شعرشاملو موجود خيالي و دست نيافتني نيست، بلكه كسي است كه در همه حال همدوش وهم ركاب او در زندگي و مبارزه وتبعيد است. علاوه برآن، انسان وانسان گرايي به مفهوم اومانيستي آن محور بسياري از عاشقانه¬هاي اوست. او در شعر خود، ارزش¬هاي والاي انساني را ارج مي¬نهد و انسان¬هاي بزرگ و آزاده را مي¬ستايد. در زمينه معشوق فردي، بي گمان تنها كسي كه در ذهن شاملو بيشترين حضوررا داشته و تا واپسين لحظات عمرش، عاشقانه و نازكانه، با خيال و انديشه¬ي او بازي مي¬كرده، آيداست. پس از آشنايي با آيدا بود كه ظرافت و لطافت كارش به اوج و تعالي رسيد. پس معشوق شعر شاملو فردي (آيدا)، انساني يا اجتماعي است. و مثلث «شاعر، معشوق و اجتماع» دراشعار عاشقانه اوجلوه گراست. كليد واژگان: شعر، سيماي معشوق، عشق، احمد شاملو.

98/07/24

57250