۲۵۲۰پ

Analysis The rituals of speaking in Mystical texts prose until seventh century

دكتري تخصصي (Ph.D)

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور مركز تحصيلات تكميلي تهران

۱۳۹۶

۱۳۹۶/۶/۲۶

بسيارخوب

۱۲۱ص.

يزداني ، حسين

ميرباقري فرد ، سيد علي اصغر - كوپا ، فاطمه

۱۰۳-۱۰۸

the rituals of speaking, mysticism and Sufism, God, human, world

سخن گفتن مهم‌ترين راه برقراري ارتباط با ديگران و عنصر اوليه ارتباطات بشري است. انسانها با تكلم، انديشه‌ها و افكار خود را به ديگران منتقل مي‌كنند. اشكال ديگر ارتباط، مانند نوشتار به نحوي به گفتار وابسته است. بيان آداب سخن گفتن يكي از مهمترين آموزه هاي اجتماعي دين اسلام است. عرفان و تصوف به‌عنوان جرياني كه مستقيم تحت تأثير آموزه‌هاي اسلامي است، با تكيه‌بر آيات، احاديث و آداب عرفاني، از سه نظر آداب سخن گفتن را تشريح كرده است: ۱) آداب سخن گفتن انسان با خداوند متعال؛ ۲) آداب سخن گفتن انسان با همنوعان خود؛ ۳) گفتگوهاي كه به‌صورت دروني و ذهني يا سخن گفتن بين هاتف غيبي، جن و موجودات جهان با صوفي، در عرفان بازتاب يافته است. آداب سخن گفتن در عرفان و تصوف به تبعيت از دين اسلام به جهت كسب آمادگي براي قرب به‌حق تعالي است. حتي نحوه گفتگوي با جهان نيز در جهت همين هدف شكل‌گرفته است. انسان در گفتگوي با حق تلاش مي كند فاصله وجودي خود را با باري تعالي كم كند و خود را به او نزديك تر كند. بالاترين حالت اين امر با فناي بنده در خداوند حاصل مي شود كه در مرحله فنا، حضور زبان و سخن گفتن نفي مي شود؛ زيرا نشان هستي بنده است. ازنظر عارف كلمات قدرت بيان تجربيات والاي عرفاني را ندارد. در ارتباط با همنوع عارف تلاش مي كند حقوق اجتماعي و ديني انسانها را در گفت و گو رعايت كند. در گفت گوي با خود و جهان در نقش گيرنده يا شنونده، سؤالات و دغدغه هاي ذهني را مطرح مي كند و گاهي راه حل آنها را از زبان خداوند و كاينات درمي يابد. در اين رساله آداب گفتگوي بين انسان و خداوند و جهان هستي در عرفان و تصوف با تكيه‌ بر متون ادبي عرفاني منثور تا قرن هشتم به شيوه توصيفي بررسي و تحليل‌شده است.

۱۳۹۷/۵/۲۳

47287