۲۴۵۰پ

The Study of Persian Compound Adjectives Based on Conceptual Blending Theory

دكتري تخصصي (Ph.D)

زبانشناسي همگاني

دانشگاه پيام نور مركز تحصيلات تكميلي تهران

۱۳۹۶

۱۳۹۶/۱۲/۲۲

خوب

۱۷۷ص.

نجفيان ، آرزو

روشن ، بلقيس - سبزواري ، مهدي

۱۲۸-۱۳۳

۱۶۲-۱۶۷

Persian Compound Adjectives, Conceptual blending, Metaphor, Metonymy, creativity

پژوهش حاضر به بررسي و مطالعۀ صفات مركب زبان فارسي از ديدگاه نظريۀ آميختگي مفهومي مي پردازد. روش پژوهش توصيفي تحليلي و شيوۀ گردآوري داده ها پيكره بنياد است. داده هاي پژوهش، حاصلِ جمع آوري صفات مركب(400 صفت) از پايگاه دادگان زبان فارسي(پيكرۀ منسوب به دكتر عاصي) مي باشد. پس از بررسي و طبقه بندي كلِّ اين صفات، تعداد 13 الگوي ساختواژي بدست آمد كه 3 الگو از بسامد بالايي برخوردار بودند. تعيين الگوهاي ساختواژي برگرفته از ديدگاه علاءالدين طباطبايي(1382) است. هدف پژوهش حاضر اين است كه با توجه به تقسيم بندي شناختي بنسز(2006) و با در نظر گرفتن تعامل ميان درون مركز و برون مركز بودن، فرايندهاي شناختي دخيل در شكل گيري صفات مركب زبان فارسي يعني استعاره، مجاز و استعاره مجاز بررسي شوند و خلاقيت فرايند تركيب تبيين گردد. همسو با نتايج بنسز(2006)، يافته ها نشان داد كه در ساخت صفات مركب زبان فارسي ميزان بسامد استعاره از همه بيشتر و پس از آن استعاره مجاز و در جايگاه سوم مجاز قرار دارد. به اعتقاد بنسز هرچه در تركيب ها ارتباط استعاري قوي تر باشد، ميزان خلاقيت به كار رفته بيشتر خواهد بود و به سطح انتزاعي معنا افزوده مي شود. بر اساس يافته هاي اين پژوهش به نظر مي رسد كه گويشوران زبان فارسي نيز تمايل بيشتري به استفاده از معاني استعاري براي توليد و درك صفات مركب دارند. علاوه بر اين از نظر ميزان خلاقيت نيز فرايند آميختگي استعاره مجاز از بسامد بيشتري برخوردار بود.

۱۳۹۷/۴/۹

46818