پ.الف.۱۸۷

كار شناسي ا رشد

ادبيا ت فارسي

پبام نورشيراز

۱۳۹۲-۹۳

۱۳۹۲/۱۰/۲۶

۳۴۳ص.

نيك روز، يوسف

اميني لاري، ليلا

كتابنامه كص.۳۴۲-۳۴۳

فرهننگ و ادبيات هر قوم و تباري، برگرفته از آداب و رسوم آن قوم مي باشد كه بيشترين انعكاس آن در گويش هاي محلي و شاعران محلي سرا مي توان مشاهده كرد. مردمان دو استان كهكيلويه و بوير احمد وچهار محال و بختياري كه از گذشته هاي دور، زندگي عشايري داشته اند و همواره با طبيعت و در دل طبيعت زندگي كرده اند. داراي روحي لطيف و طبعي سرشار هستند كه در اشعار شاعرانشان جلوه گر شده است. در دنياي امروزي كه علمو صنعت، روز به روز در حال پيشرفت است، گويش هاي محلي به سمت زوال و نابودي نزديك مي شوند. به طوري كه گاهي بعضي از كلمات يا آداب و رسوم را تنها در لابه لاي اشعار شاعران چند دهه گذشته مي توان ديد. به همين علت، شعر محلي شاعران، منبع و جايگاه واژگان اصيل و آداب و رسوم گذشته ي هر ايل و قومي مي تواند باشد.

44758