1968پ

A Comparative study The resurrection In The works Of Ibn Sina And Sheykh Ishraq

كارشناسي ارشد

الهيات - فلسفه و كلام اسلامي

دانشگاه پيام نور همدان

1396

1396/2/25

111ص.

خادمي ، مهدي

مروت ، علي اصغر

92-96

soul, resurrection, limbo, human, reincarnation, singleness, types of longitudinal Cairo, Suhrawardi, Ibn Sina

معاد به معناي برانگيخته شدن انسان بعد از مرگ است كه انسان مجدداً زنده شده و در حياتي جديد به حساب اعمال وي رسيدگي خواهد شد. اين عقيده به طور كلي و صرف نظر از جزئيات آن مورد اتفاق همه متكلمان و فلاسفه الهي بوده و هر مسلماني طبق قرآن نسبت به آن اعتقاد دارد. اما در مورد چگونگي آن، در اسلام به جسماني بودن معاد تأكيد شده ومعاد جسماني عبارت است از: اين كه انسانِ محشور در معاد، همان انسان موجود در عالم دنيا است و شخصي كه در قيامت بر انگيخته مي شود همان شخص متجسم در دنيا خواهد بود. (به عنوان حقيقتي مركب از روح و جسم).متكلمان در مورد معاد جسماني تنها به دلايل نقلي اكتفا كرده و آن را امري تعبدي مي دانند، ولي گروهي از فلاسفه و به ويژه پيروان مكتب «مشاء» معاد جسماني را مورد بررسي هاي عقلي قرار داده و چون نتوانسته اند اشكالات معاد جسماني را حل كنند (از جمله شبهه اعاده معدوم) ناچار به معاد روحاني روي آورده و منكر معادجسماني شده اند. يا آن را از لحاظ فلسفي قابل اثبات ندانسته اند، ديگر از فلاسفه براي اثبات معاد جسماني روش خاصي داشته اند؛ از جمله ملاصدراي شيرازي كه معتقد است: بدني كه در معاد بر انگيخته مي شود بدني است لطيف كه مثل اين بدن دنيوي بوده، ولي از استعداد لازم براي حيات ابدي بر خوردار است كه ازبدن مثالي تعبير نموده است.

1396/10/4

44337