همانگونه كه رشد زيستي انسان داراي مراحلي است، تفكر وي نيز مراحلي از رشد و تغيير را سپري ميكند. برخي روانشناسان نظير پياژه و ويگوتسكي، اين مراحل را نشان داده و دربارهي ويژگيهاي آنها به بحث و بررسي پرداختهاند. يكي از ويژگيهاي تفكر كودك در مراحل نخست زندگي، اعتقاد راسخ وي به آنيميسم يا جاندارانگاري است. طبق نظر پياژه در مرحلهي اول رشد تفكر كودكان، هر چيزي فعال باشد و فايده¬اي داشته باشد، از نظر ايشان، جاندار است. در مرحلهي دوم، كودك زندگي را با حركت تعريف مي¬كند. در مرحلهي سوم، كودك تنها چيزي را كه خود به خود حركت مي-كند، جاندار مي¬پندارد. در چهارمين مرحله، يعني از يازده سالگي، تنها گياهان و حيوانات را زنده مي داند. آنيميسم ميتواند در گفتار، نقاشيها، و بازيهاي كودكان نمود يابد. در اين پژوهش 220 كودك پنج تا يازده سال به منظور بررسي تفكر آنيمستي، از طريق پرسش و پاسخ و نقاشي، برگزيده شدند. هدف از اين بررسي آن بود كه ميزان تخيل اين كودكان با ردهي سني آنها سنجيده شود. همچنين ميزان رابطهي تفكر آنيميستي ايشان با عوامل ديگري چون نقش محيط، خانواده، رسانهها و آموزههاي رسمي، نمايانده شود.
