بررسي سياست مذهبي پادشاهان صفوي در قبال گسترش تشيع در ايران « از ابتدا تا پايان دوره شاه عباس اول»

اين پژوهش به روش توصيفي تحليلي از منابع كتابخانه‌اي و اسنادي، بررسي سياست مذهبي پادشاهان صفوي در قبال گسترش تشيع در ايران «از ابتدا تا پايان دوره شاه عباس اول»را به كاوش نشسته است، وقصد دارد به اين سئوال اساسي پاسخ دهد كه، مهمترين اقدامات سلاطين صفوي در واكنش به گسترش تشيع در ايران چه بود؟ يافته‌هاي پژوهش حاضر، بر اين فرضيه مبتني است كه، گسترش تشيع درايران ازتاييد غالب اين پادشاهان برخورداربود و موجب تحكيم پايه‌هاي دولت صفوي شد.حضور عالمان ديني در دربار و مناصب دولتي نيز به تدريج پشتوانه مذهبي پادشاهان صفوي را افزايش داد وآنها با استفاده از تشيع،پشتوانه انديشه‌اي بزرگي را براي خود سازمان دهي كردند و با حضور تدريجي فرهيختگان ايراني به آن انسجام بخشيدند.درنتيجه بسياري از تعابير ديني احيا،مراسم سوگواري و شهادت امامان شعيه برگزار،وبه مراسم عيد قربان و عيد غديراهميت داده شد و مسجد سازي، گسترش موقوفات در دستور كار دولت قرار گرفت كه اين موارد تاثير بسيار زيادي در مشروعيت بخشي دو چندان به حكومت صفويه داشت. از طرفي تحت پيگرد قرار دادن شيعيان از طرف حكومتهاي مخالف، زمينه‌ي رشد و تقويت حكومت صفويان را بيش از پيش فراهم مي‌نمود؛ چراكه باعث جذب و توجه شيعيان اعم از خواص و عوام به اين حكومت مي‌گرديد.در دوره‎ي صفويه، تشيع توانست هم در زمينه سياسي و هم در زمينه‌هاي علمي و فرهنگي و اقتصادي و اجتماعي، از جايگاه مهم و تثبيت شده و موثري برخوردار شودواز انزوا، خارج و به عنوان ايدئولوژي حاكم بر جامعه، پذيرفته شود و باقي بماند.

1396/3/7

41459