22421پ

Comparing Rate of Postural Disorders & Skeleton-Muscular Problems in Back an​d Neck of State Elite Male Chess Players with Their Non-Athletes of the Same stage

كارشناسي ارشد

آسيب شناسي ورزشي و حركات اصلاحي

مركز تهران جنوب

1388

1388/08/30

عالي

123ص

رجبي، رضا

گودرزي، محمود

99-107ص

Postural Disorders, Skeletal-Muscular Problems, Chess Player

دانشگاه پيام نور/مركز تهران جنوب

هدف كلي تحقيق حال حاضر، مقايسه ميزان ناهنجاري‌هاي پوسچرال و مشكلات اسكلتي – عضلاني ناحيه پشتي و گردني مردان شطرنج باز نخبه كشور با همسانان غير ورزشكار آنان بوده است . تحقيق حاضر از نوع توصيفي – ميداني بوده تا اطلاعاتي در خصوص ميزان درجه كايفوز و مشكلات اسكلتي عضلاني ناحيه پشتي و گردني شطرنج بازان در مقايسه با غير ورزشكاران ارائه دهد . جامعه پژوهش را، تمام شطرنج بازان شركت كننده در مسابقات نيمه نهايي قهرماني كشور تشكيل دادند، كه از ميان آنها 50 نفر (با حداقل 5 سال سابقه ورزشي) به عنوان نمونه، جامعه غير ورزشكاران، را دانشجويان ارشد ساكن در خوابگاه كوي دانشگاه تهران تشكيل دادند كه از ميان آنها 50 نفر به عنوان نمونه، و به روش هدفمند انتخاب گرديد . وسايل و ابزار مورد نياز در اين پژوهش عبارتند از : خط كش منعطف، پرسشنامه درد سنج نورديك، فرم اطلاعات فردي، قد سنج، ترازو، خط كش فلزي، كاغذ گلاسه شطرنجي، ماژيك . تحليل داده‌هاي بدست آمده بر اساس فرضيه ها، توسط نرم افزار spss و با استفاده از آزمون آماري T – test براي بررسي اختلاف ميانگين كايفوز دو گروه (شطرنج باز و غير ورزشكار )، ضريب همبستگي پيرسون براي بررسي ارتباط كايفوز با ويژگي‌هاي تمريني و آزمون خي دو براي بررسي اختلاف درد گردن و شانه در د.و گروه استفاده شد . ميانگين سني نمونه¬هاي شطرنج باز 56/5 44/24 سال، قد 38/8 44/175 سانتي¬متر، وزن 23/12 72/69 كيلوگرم، قوس كايفوز سينه¬اي 23/48 درجه، و ميانگين سن نمونه¬هاي غير ورزشكاران 02/3 20/25 سال، قد 56/5 44/24 سانتي¬متر وزن 55/9 00/7 كيلوگرم، قوس كايفوز سينه¬اي 65/46 درجه بود. نتايج نشان داد كه بين ميزان قوس كايفوز سينه‌اي و مشكلات اسكلتي – عضلاني ناحيه پشت گردن شطرنج بازان و غير ورزشكاران تفاوت معنا داري وجود داشت (p/05) . با توجه به يافته‌هاي پژوهش حاضر، مي‌توان نتيجه گرفت با توجه به نشستن طولاني مدت ورزشكاران در وضعييت بدني غالب رشته ورزشي آنها، اين احتمال وجود دارد كه بخشهاي خاصي از بدن آنها تحت تاثير فعاليت ورزشي آنان و ساير ويژگيهاي تمريني قرار گيرد كه در طولاني مدت اين ناهنجاري‌هاي وضعيتي مي‌تواند سازگاري‌هاي منفي را در بخش عضلات، ليگامنت ،مفاصل و در مجموع در واحدهاي ساختاري اسكلتي – عضلاني به همراه داشته باشد. لذا بايد اين ناهنجاي‌هاي پوسچري و ماهيت و چگونگي آنها شناسايي و با تمرينات اصلاحي مناسب از بروز آنها در آينده پيشگيري نمود .

1395/08/26

38697