781پ

Semiotics Of Sama Dance

كارشناسي ارشد

پژوهش هنر

دانشگاه پيام نور تهران شرق

1395

1395/6/21

عالي

164ص.

مبيني ، مهتاب

اميني ، رحمت

146-148

Dancing, Sama , semiotics

بازشناخت نمادها و نشانه هاي آئين هايي كه از دوران باستان تا كنون به حيات خود ادامه داده اند امري ضروري به نظر مي رسد. رقص سماع از جمله آئين هايي است كه ريشه در اعماق تاريخ دارد. رقص سماع با حركات ، لباسها و موسيقي خاص خود ، اجرا مي شود كه هريك به لحاظ نشانه شناختي مفهوم ويژه خود را دارند. رقص سماع تكامل يافته ي رقص هاي آئيني است . پايكوبي و دست افشاني و حركات هماهنگ باعث مي شود در نهايت وجود رقصنده ، با خالق هستي و تمام رقصندگان ديگر و در نهايت با تمام نظام هستي يكي شود ، كه همان نماد وحدت و يگانگي را به تصوير مي كشد. هدف از پژوهش درباره اين رقص ، شناخت نمادها ونشانه هاي مشترك بين رقص هاي سماع با يكديگر و اشتراكاتشان با رقص هاي باستاني است و شناخت اينكه آيا برگزاري اين رقص ها با آداب خاص، معناي نشانه شناسانه خاصي دارد يا نه .آيا سازها و موسيقي كه در اين رقص استفاده مي شوند با هم همبستگي دارند و اينكه آيا سازها خود معناي نمادين دارند. روش تحقيق در اين پژوهش كتابخانه اي است و روش تجزيه و تحليل كيفي است. در نتيجه پژوهش معلوم شد كه رقص هاي آئيني و رقص سماع با همه ي تفاوتها يي كه بين آنها مشاهده شد ، همه به منظور ارتباط با ماوراء انجام مي شوند ، در همه آنها نماد دايره مهمترين اصل است . حركت دايره وار در آن نشانه وحدت و يكتايي است . موسيقي ، ساز ، لباس و حتي مكان برگزاري ، همه تابع قانون وحدت و در واقع به نوعي از دايره تبعيت مي كنند ، از ساز اصلي كه دف است تا حالت لباس رقصندگان ( دراويش) (تنوره) كه به شكل دايره است و حتي حلقه اي كه براي انجام رقص تشكيل مي شود و مكان برگزاري كه عموما دايره اي است.

1395/8/18

38553