437

Department of Civil Engineering-Road & Trasportiaon

كارشناسي ارشد

عمران

تهران شمال

95

95/2/15

18/75

89ص

كي منش

87-83ص

High Crash Road Segment , Prioritization Model , Risk Index

حمل و نقل و ارتباطات از بخش هاي زيربنايي در اقتصاد هر كشور به حساب مي آيد و اين پديده به عنوان يكي از شاخص هاي توسعه يافتگي كشورها محسوب مي شود. در اين راستا مديريت ايمني و كاهش تصادفات جاده اي يك موضوع كليدي محسوب مي شود. يكي از گام هاي اساسي در فرآيند كنترل تصادفات جاده اي، پيش بيني و شناخت قطعات تصادف خيز مي باشد. محققين حوزه ايمني همواره در تلاشند تا با ارائه مدل هاي متكي بر روش هاي آماري، قطعات حادثه خيز را شناسايي كنند. در اين پژوهش به منظوره ارزيابي احتمال تصادف خيزي نقاط مختلف يك راه، يك روش آمار و احتمالاتي پيشنهاد شده است. در اين روش با پردازش داده هاي تصادف اتفاق افتاده و برازش يك مدل رياضي به آنها يك تابع توزيع شاخص خطر در محدوده صفر تا يك براي كل مسير پيشنهاد شده است. براي پياده سازي و استفاده عملي از مدل پيشنهادي يك كد كامپيوتري شده است كه در آن با دسته بندي داده هاي تصادفات شامل محل وقوع و نوع خسارت ضمن ارائه نمودار شاخص خطر، اين امكان را براي كاربر فراهم مي سازد كه متناسب با بودجه موجود براي اصلاح راه، قطعات اولويت دار جهت اصلاح را تعيين كند. از نتايج اصلي اين تحقيق مي توان به عدم تساوي طول قطعات تصادف خيز در طول يك محور راه و وابستگي اين طول به نحوه پراكندگي تصادفات و همچنين بهبود 42% ناشي از استفاده از روش پيشنهادي نسبت به روش هاي قطعه بندي رايج اشاره كرد.

35807