LP 13

EXAMING SYMBOLS IN POEMS OF SHAHRIYAR, BAHAR AND ESHGHI

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

نجف آباد

1394

300 صفحه

دكنر حميدرضا قانوني

كامران كسايي

درباره‌ي قدرت كلمات در زبان‌ها و فرهنگ‌هاي مختلف، مطالب بسياري گفته و نوشته شده است و همه‌ي آن‌ها، تأييد همين نكته است كه كلمات قدرت بسيار دارند و بديهي است كه گاه، حيات شعري يك شاعر را تحت تأثير خود قرار مي‌دهد. شعر به عنوان هنري بين المللي، مجموعه‌اي از اين كلمات را در بردارد كه زبان يكساني را براي ايجاد ارتباط به كار مي‌برند. شاعر، سخن گفتن را از طريق كلماتي كه نماد، رمز و سمبول هستند، براي خود يك اصل قرار داده است و از اين طريق، بي‌نياز از شرح موضوعات گوناگون و بسط سخن است. نماد در اشعار شهريار، بهار و ميرزاده عشقي جايگاهي ويژه و اساسي دارد. با اندكي تأمل در اشعار شاعران مذكور مي‌توان دريافت كه اين شاعران ژرف نگر، گاهي براي بيان مقاصد دروني خويش، از مفاهيم و نمادهاي متعدد و متنوعي بهره گرفته‌اند. چه اين شاعران نكته‌پرداز ومعناپرور مي‌دانسته‌اند كه هر يك از اين مفاهيم و واژه‌ها، از ظرفيت معنايي ويژه‌اي برخوردارند و لاجرم، با سود جستن از گستره‌ي فراخي از آن‌ها، سهل‌تر و دقيق‌تر مي‌توان انديشه‌ها و مقاصد ذهني خود را برون ريزي كرد و بر روح و جان مخاطب، اثرات ماندگاري بر جاي نهاد. در اين پژوهش، ابتدا نمادهاي موجود در شعر سه شاعر معاصر (شهريار، بهار و عشقي) استخراج و سپس با ارائه مصراع‌هايي كه نماد مورد نظر در آن درج شده است، به شرح، توضيح و تبيين نمادهاي موجود در اشعار اين سه شاعر پرداخته مي‌شود. پژوهشگر در اين پژوهش سعي بر آن دارد ضمن تعريف نماد و شناسايي خاستگاه آن, دغدغه‌هاي مطرح در جامعه‌ي عصر شاعران و دلايلي كه باعث شده آن‌ها از به كارگيري گفتار صريح و آشكار اجتناب كنند و به زبان و كلام مبهم نمادين روي بياورند را مشخص كند.

34317