PIR 173

زبان و ادبيات فارسي

94/11/24

سهيلا فرهنگي

پروين تاج بخش

راهنما، فرهنگي،سهيلا , مشاور، تاج بخش،پروين

نشانه‌معناشناسي يكي از رويكردهاي جديد در شناسايي و تحليل نظام‌هاي زباني است كه به‌تازگي مورد توجّه محقّقان قرار گرفته است. اين رويكرد - كه يكي از روش‌هاي مناسب تجزيه و تحليل آثار ادبي به شمار مي‌رود- در تعامل با ديگر رويكردهاي پژوهشي مي‌تواند به عنوان رهيافتي سودمند در حوزه‌هاي ادبي مورد استفاده قرار گيرد. اين پايان‌نامه در پي آن است تا با رويكرد نشانه‌معناشناختي به توصيف و تبيين نظام‌هاي گفتماني موجود در حكايت‌هاي قديم و داستانك‌هاي معاصر بپردازد. براي اين منظور با پيگيري نشانه‌معناهاي موجود در داستانك‌ها و حكايت‌ها، مواضع گفتماني آن‌ها تحليل مي‌شود. همچنين نقش آن‌ها در مؤلفه‌هاي گفتماني، تبديل گفتمان‌ها به يكديگر و به وجود آوردن گفتمان‌هاي جديد (پويا و سيّال) و در نهايت رسيدن به معناهاي مورد نظر بررسي مي‌شود. پژوهش حاضر تحليل نشانه‌معناشناختي ده داستانك از كتاب كشف لحظه - به عنوان نمونه‌اي از داستانك‌هاي معاصر- و ده حكايت از كتاب قابوسنامه – به عنوان نمونه‌اي از حكايت‌هاي قديمي- است كه بر پاية الگوي نشانه‌معناشناختي گرماس و با تحليل نظام‌هاي گفتماني در آن‌ها مورد بررسي قرار گرفته است. اين پژوهش بيانگر تنوّع و تعدّد گفتمان‌ها در داستانك‌هاي معاصر نسبت به حكايت‌هاي قديمي است.

33415