پ.ع.ا.104

Methods of Regulating an​d Enhancing Equilibrium in Market in Iran with focus on Real exchange rate 1344-1388

كارشناسي ارشد

علوم اقتصادي

مركز كرج

91

17/11/91

عالي

115ص.

رنجبر فلاح، محمد رضا

خداداد كاشي، فرهاد

ص.112-115

پ استاد راهنما رنجبر فلاح، محمد رضا , پ استاد مشاور خداداد كاشي، فرهاد

نرخ ارز به طور روز افزوني به عنوان يكي از متغيرهاي اصلي سياست گذاري در اقتصاد كشورهاي كمتر توسعه يافته شناخته مي شود. ارزش گذاري بيش از اندازه نرخ هاي ارز حقيقي در كشورها موجب تضعيف صادرات، زيان بخش بازرگاني و خروج سرمايه ازكشور مي شود.ما از مدلي استفاده خواهيم كرد كه به وسيله مونتايل توسعه يافت و بعدها توسط بافز و همكاران و فيضي اوغلو مورد تاييد قرار گرفت. در اين مطالعه تاثير متغيرهاي اساسي شامل تراز منابع غيرنفتي، بهره وري، نسبت سرمايه گذاري به جذب داخلي، نرخ ارز موثر اسمي و به ويژه سياست هاي تجاري بر روي نرخ ارز حقيقي وارداتي و صادراتي در دو دوره كوتاه مدت و بلند مدت دربين سال هاي 1388-1344 مبتني بر تحليل هاي هم انباشتگي و روش خود توضيح برداري با وقفه هاي گسترده ARDL با در نظر گرفتن سال 1376 به عنوان سال پايه براي تبديل متغيرها به ارقام واقعي، مورد بررسي قرار مي گيرد . لذا عوامل موثر در ايجاد انحراف نرخ ارز حقيقي شناسايي مي شوند و بدين روش راهكارهاي تنظيم ارز به دست مي ايند.نتايج اين تحقيق نشان مي دهدذ كه متغيرهاي مذكور قادرند رفتار نرخ ارز حقيقي وارداتي و صادراتي را در كوتاه مدت و بلند مدت توضيح دهند. به عبارت ديگر فرضيه تساوي قدرت خريد يا PPP كه متضمن ساكن بودن نرخ ارز حقيقي است و رفتار نرخ ارز اسمي را در بلند مدت صرفا به تفاوت تورم داخلي و خارجي مرتبط مي سازد ، رد مي شود.

23/03/95

كشت كار، زهرا

32726