80پ

ندارد

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور اصفهان

1394

ندارد

ندارد

ندارد

ندارد

279-283

Jaami; Monshaat; letter; correction; script.

زبان هر ملّتي آيينة فرهنگ اوست و مليّت هر شخص را با توجّه به نوع زبان گفتاري و نوشتاريش تعيين مي كنند. گذشتة فرهنگي يك ملّت را با زبانش منتقل مي سازند، پس بقاي يك ملّت بر فرهنگش استوار است و اساس همه اين ها، ادبيات است. از ميان ميراث ادبي ايران، نسخه هاي خطّي نامه هاي جامي را ميتوان نام برد كه به «منشآت» هم معروف است. نورالدّين عبدالرحمن جامي، شاعر پارسي گوي قرن نهم هجري است. وي در سالهاي پر از حوادث واستيلاي تيموريان بر ايران، نفوذ خاصي در دربار داشت و با توجّه به موقعيتش در دربار، غالباً وزرا و امرا و رجّال او را شفيع كارها و وسيلة انجام حوايج خود قرار ميدادند. در اين مقاله به بررسي بعضي از مخاطبان نامه ها كه با جامي در ارتباط بودند پرداخته شده است؛ از جمله، عليشير نوايي، سلطان حسين بايقرا، خواجه عبيد الله احرار، ملك التجّار. نامه ها بين آن ها با لحن صميمي و خودماني نوشته شده است و شيوة نگارش آن بايد گفت كه جامي تسلّط خود را به هر گونه آرايش لفظي و معنوي به رخ كشيده است.

1395/2/1

31560