21271پ

The dictionary of the ironies in The Darab-Nameh of tarsusi

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

تهران جنوب

1394

1394/06/02

عالي

134ص

كوپا، فاطمه

ميرزايي،پدرام

126-132ص

the encyclopedia of irony, Tarsusi’s Darabnameh, adjective, noun substantive, infinitive

دانشگاه پيام نور/ مركز تهران جنوب

كنايه يكي از شاخه هاي صور خيال در ادبيات شفاهي و مكتوب است ، لذا از ديرباز در پرداخت آثار ادبي و روايي مورد عنايت ادبا و نويسندگان قرار گرفته است ؛ به جز اين در زبان محاوره و روزمره نيز ميزان بهره گيري از اين آرايه در خور توجه است ، زيرا كنايه هم به عنوان آرايه اي ادبي در آراستن كلام ياري رسان نويسندگان و گويندگان است و هم آن جا كه زبان از بيان مستقيم مفاهيم ذهني قاصر مي ماند ، با كمك گرفتن از اين آرايه ، مفاهيم مورد نظر خود را باز مي نماياند. و اما پژوهش حاضر بر آن بوده است تا با بررسي كتاب « داراب نامه طرسوسي (جلد اول ) » ضمن بيان مفاهيم كنايي مورد نظر مؤلف ، بسامد بهره گيري از اين آرايه را در متن حاضر نشان دهد و ميزان كلي انواع كنايه را از حيث دلالت مكني به به مكني عنه ( كنايه از صفت ، موصوف و مصدر ( فعل ) مشخص كند. برآيند نهايي پژوهش گوياي اين مهم است كه نوع و ميزان بهره گيري مؤلف از آرايه كنايه در متن بسيار مبتكرانه و با بسامد در خور توجهي بوده است ، به جز اين ، ميزان بسامد كنايه از مصدر ( فعل ) نسبت به دو گونه ديگر كنايه ( كنايه از صفت و موصوف ) بسيار بيشتر بوده است . بر اين اساس، كتاب داراب نامه طرسوسي(جلد اول )، در مجموع داراي هشتصد و شصت و چهار كنايه است كه از اين تعداد، هفتصد و بيست و پنج كنايه، كنايه از مصدر (فعل)، شصت كنايه ، كنايه از موصوف ،و هفتاد و نه كنايه ، كنايه از صفت است .

1394/07/20

27567