PIR 98

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

پيام نور رشت

91/06/06

مهدي شريفيان

مريم حيدري

شريفيان،مهدي , حيدري،مريم

يكي از مباحث مطرح در روانشناسي «نوستالژي» است. مفهوم نوستالژي، تاريخي به قدمت هبوط حضرت آدم دارد و از ديرباز درون مايه ي بسياري از آثار ادبي را به خود اختصاص داده است.‌اين پژوهش، كاوشي است در ارتباط با نوستالژي در حوزه¬ي ادبيات نمايشي كه موضوع اين شاخه ي ادبيات، در واقع پيوند انسان با زندگي وطبيعت ووظيفه اش تحليل روحيات وي ونحوه ي برخورد او با حوادث است. براي بهتر شناختن اصطلاح نوستالژي در اين گستره ي وسيع ادب و هنر، برخي از آثار سه پايه گذار موج نوي نمايشنامه نويسي ايران-غلامحسين ساعدي، بهرام بيضايي و اكبر رادي- مرجّح دانسته شده وزمينه هاي مختلف غم غربت، نظير وطن، دوري از عزيزان، گذشته هاي دور، معشوق، جواني و... در اين آثار به تفصيل مورد ارزيابي قرار گرفته و در اين راستا نه تنها دغدغه ها و آلام خود نويسنده واكاوي گرديده، كه خصوصيات شخصيت هاي محوري آثار نيز از نظر گذشته است. پس از مقدمه اي مفصل درباب روش نقد، ‌ازجمله نقد روانشناسانه، به پيشينه ي نوستالژي و بن مايه هاي آن اشاراتي شده، سپس تاريخچه ي ادبيات نمايشي با انواع مباحث مربوط به آن در فصل دوم لحاظ گرديده و نهايتاً‌ پس از ارائه ي خلاصه ي آثار نمايشي اين سه نويسنده، مراحل تحليل طي شده است. اين پژوهش برآن است تا ضمن بيشترآشنا نمودن دانشجويان و كليه ي علاقمندان به بررسي روانشناسانه ي آثار ادبي و هنري،‌ با نوستالژي ومؤلفه هاي آن؛ مسير تحليل ونقد مطلوب تر اين آثار به خصوص نمايشنامه را تاحدودي هموار سازد.

27504