PIR 79

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

پيام نور رشت

1390

90/12/27

احمد رضي

علي لاغر فيروزجايي

رضي،احمد , لاغر فيروزجايي،علي

بازنويسي يكي از شيوه هاي توليددرادبيّات كودكان است. بازنويسي روشي پوياست كه با هدف ساده و قابل فهم كردن متون كهن يا معاصر، دشواري¬هاي زباني و سبكي متون اصلي رااز ميان بر مي دارد. خواندن باز نوشته هاي متون ادبي كهن، سليقة ادبي كودكان را بهبود مي بخشد، آنان را با ميراث گرانبهاي ادب فارسي آشنا مي كند، مهارت هاي زباني شان را ارتقاء مي دهد؛ توانايي هاي كودكان را پرورش مي دهد و قدرت آنان را در زمينه هاي مختلف بالا مي برد.آنچه نوشتن اين پايان نامه را ضرورت بخشيد اهميّت انتقال ميراث ادبي كهن به كودكان دبستاني است كه پژوهشگر مي كوشد تا با استفاده روش تحليل محتوا به بررسي و تحليل 13اثر از آثار بازنويسي شده در دهة هشتاد بپردازد و آن ها را از نظر نوع، زبان، شكل و محتوا مورد بررسي قرار دهد تا ضمن بيان نقاط ضعف و قوّت بازنويسي، جايگاه آن آثار را در ادبيّات معاصر كودك بيان كند. بررسي ها نشان مي دهد كه پربسامدترين باز نويسي ها به طور همزمان مربوط به گروه سنّي، «ب و ج» و «ج و د » است و از نظر شكل، نثر روايي و از نظر روش بازنويسي، بازنويسي ساده پركاربردترين آن محسوب مي شود.در قسمت تحليل واژگاني و نحوي و نشانه گذاري اين پايان نامه به ذكر معايب و محاسن آثار بازنويسي شده پرداخته مي شود. در بخش تصاوير، ارتباط تصاوير با متن بازنوشته نشان مي دهد كه در اغلب مواقع تصاوير با متن در ارتباطند.استفاده از زبان معيار و ساده امروزي، بيان لحن صميمي و كودكانه، ساده بودن پيرنگ ها، خطي بودن روايت ها، فرازماني و فرامكاني بودن،محدود بودن و ايستايي شخصيّت ها، متفاوت بودن صحنة داستان هاي بازنويسي شده با متن اصلي، اجتماعي ـ اخلاقي بودن موضوعات ،حجم كوتاه و ... مهمترين مسائل بازنويسي است كه در اين پژوهش مورد توجه قرار گرفته اند.

27467