16995پ

كارشناسي ارشد

حقوق جزا و جرم شناسي

مركز تهران جنوب

1392

13/03/93

خوب

116ص

بهروزيه، محمد

114-116ص

دانشگاه پيام نور، مركز تهران جنوب

سياست مبارزه با بزهكاري اطفال از دير زمان برپايه سركوبي قرار داشته است و جز اجراي مجازات تحت اشكال مختلف،هدفي ديگر نداشته است. زيرا اعتقاد بر اين بوده كه چون هر گونه تخلف، تجاوزي نسبت به قوانين و مقررات اجتماعي به شمار مي‌رود، نبايد بي‌مجازات بماند. و درنتيجه فقط با كيفر مي‌توان از جرايم جلوگيري كرد و يا لااقل آن را كاهش داد.اما امروزه در سياست جنايي، گرايش پيشگيري در كنار سياست كيفري قرار دارد. بدين معنا كه سياست پيشگيري، از طريق يك سلسله اقدامات اجتماعي، مثل آموزش و پرورش، اقدامات اجتماعي و... موجبات تسليم و رضاي افراد را به اطاعت و احترام به قانون فراهم مي‌آورد. رايج‌ترين تعريفي كه براي پيشگيري از نظر لغوي بيان شده است عبارت است از جلوي وقوع چيزي را گرفتن و از نظر اصطلاحي به دو تعريف عام و خاص تقسيم مي‌شود. در معناي عام، پيشگيري از جرم هر اقدامي است كه جلوي ارتكاب جرم را بگيرد كه اين اقدام مي‌تواند جنبه كيفري يا غير كيفري داشته باشد. و پيشگيري از جرم در معناي خاص مجموعه تدابير و اقدامات غيركيفري با هدف مقابله با بزهكاري از طريق كاهش يا از بين بردن علل جرم‌زا و نيز اثرگذاري بر فرصت‌هاي پيش جنايي است. به‌گونه‌اي كه بتوان با استفاده از ابتكارات و سازگاري‌هاي غيرقهرآميز بر شخصيت افراد و وضعيت پيش از ارتكاب جرم اثر گذاشت تا از رخ دادن بزه جلوگيري شود.اين مقاله شامل چهار بخش مي‌باشد: در بخش اول به تعريف و بيان مباني پيشگيري، بزهكاري، اطفال و محيط هاي تحصيلي و آموزشي پرداخته شده است. در بخش دوم انواع بزهكاري كودكان و نوجوانان كه شامل جرايم عليه اموال، جرايم عليه اشخاص، جرايم ضد عفت و اخلاق عمومي و جرايم ضد نظم عمومي جامعه مي‌باشد، بررسي شده است. در بخش سوم به علل ارتكاب بزه اطفال پرداخته و عوامل بزه زاي داخلي و خارجي بيان شده است.و در پايان، در بخش چهارمبه گونه هاي پيشگيري و راه‌هاي پيشگيري در محيط تحصيلي اشاره شده و سپس به معرفي الگوهايي براي بهره‌برداري پرداخته شده است

03/08/93

23122